Yusuf Çopur

[Eski Üyeler]

Aklıma Düştün
Kara gözlerin aklıma düştü.
Ahh! dedim bağrıma ateş düştü.
Yanıp kül olayım senin uğruna.
Gelmesen de benim vatanıma, Yurduma

Sevdan yaktı kavurdu beni.
Ayrılığın deli divane etti.
Dün bir hayalini gördüm öteden,
Ağlıyorum gece gündüz bu dertten.

Adın geçti düştüm yollara,
Gelmez oldun artık o rüyalara.
Kuşlar ötmez, güneş doğmaz burada.
Güvenilmez benim aklıma.


Yusuf Çopur




















Bayram Sabahı
Bir bayram sabahı,
Kimsesiz anaların ahı tutmuş
Yürekler yanıyor.
Ve dünya kimselere kalmıyor.

Bir göz kapanıyor,
Bin yürek yanıyor,
Özürler geç kalıyor,
Vakit çok çabuk geçiyor...

Ölüm bayram dinlemiyor
Belki aldığı bir hediye,
Kimse sormuyor kimden diye,
lakin göçüyor bu dertli nine...


Yusuf Çopur
















Ezan...
Bir ezan okunuyor.
Vakti kestiremiyorum.
Derinden geliyor sesler,
Kulaklarım uğulduyor.
Bu kutlu sesi duymayalı çok zaman olmuş.
Alem susmuş dinliyor...
Hiç bitmesin, hiç susmasın istiyorum.
Ama ne çare, birden kesiliyor sesler.
Bombalar yağıyor üzerimize.
Düştüğü yerden feryat sesleri geliyor.
Anaların çığlıkları duyuluyor.
Her yer zifiri karanlık...
Bombalar aydınlatıyor,
Kan ve barut kokan sokakları.
Ezanlar duyulmuyor artık,
Yalnızca çığlıklar ve bombaların vızıltıları.
Bir çocuk ağlamasını duyuyorum,
Masum bir çocuk, annesinin kanlı örtüsüne sarılmış,
Feryadı yürekleri dağlıyor.
Kimse duramaz bu masum feryadın karşısında,
Kimse kaldıramaz bu ahı...
Bir başka evden,
Bu sefer kutlu bir ananın feryadı
Bu sefer kimse tutamıyor gözyaşlarını.
Herkes lanet okurken,
Susun diyor Anne.
Susun...
Birden kulak kesiliyor, canlı ve cansız.
Herkes amin diyor,
Bu kutlu kadının duasına...
Allahım senden gayri kimsemiz yok.
Ne olur yardım et,
Biz günahkar kullarına...
Ne olur kaldır,
Bu kara bulutları üzerimizden,
Sen zalimlerden koru bizi Ya Rab...
Bizi kavuştur şehitlerimize...
Devam ediyor ana.
Ağlıyor tüm Dünya...
Biliyor lanet okudukça,
Kuduran köpekler, daha azıyor.
Ama unutmuyor,
Kutlu kadın Yaradanı.
Biliyor adı gibi
Zalimlerin devamlı gülmeyeceğini...
Hep bekliyorlar sancağı;
Kutlu sancak kurtaracak diyorlar...
Ve susuyor tüm alem
Artık ne çocuklar kalıyor geriye,
Ne Analar...
Zalim acımıyor.
Ama gülemiyor da,
Hep vicdan azabı,
Hep kahır...
Kurtulamıyor vicdanından
Ve dinliyor vicdanını,
Alıyor zalim canını...
Hem de az önce yavrucakları analarından kopardığı elleriyle,
Alıyor kendi canını...
Başka işe yaramıyor zaten,
Zalimin elleri.
Can alıyor hep,
İNSANLIĞIN CANINI...


Yusuf Çopur



















Korku...
Korkuyorum.
Bilmiyorum neden?
kulağım kapıda,
sesler duyuyorum gaipten.
Daha da korkuyorum.
tüylerim diken diken.
Yüreğim titriyor derinden,
yaşamak istemiyorum ama zordayım, ölemiyorum.
Yaşamak istiyorum inadına yaşamak,
ama yaşamaktan korkuyorum.
Masadan kalkamıyorum.
Duvarlar üzerime geliyor,
yaşamaktan korkuyorum.
Hayatım bir muamma ben hala korkuyorum.
Karar veremiyorum,
yaşamakla ölüm arasında.
Ama yaşıyorum hala
tüm korkularıma rağmen.
Çocuksu bir korku kaplıyor yüreğimi derinden derine,
beni saran bu hisse kapılıp kımıldayamıyorum.
Düşünmekten korkuyorum.
Ölümü düşünmekten ama yaşamakta istemiyorum bu hayatı.
Çare yok son nefese kadar korkularımla yaşıyorum...
Bekliyorum uzunca bir süre.
Bilmiyorum ne oldu.
Hala korkuyorum. bilmediklerimden
ve hala yaşamak istiyorum
seninle yaşamak hayatımı.
Nasıl kıyarım sana,
nasıl unutabilirim her şeyi.
Hiç yaşanmamış anıları.
İnadına hatırlayıp bir ahhhh çekmek derinden...
Nasıl severim seni korkularımla.
Aşk ölümlü müdür yoksa?
Bildiklerimden korkuyorum.
Ölmekten korktuğum gibi...
bildiklerimden korkuyorum,
Ya onlarda bırakırsa beni...
Dertten ağlıyorum, neresi burası
neyi bekliyorum, kim gelecek
YOKSA YAŞAMIYOR MUYUM?


Neden sonra
korkularım azalıyor,
kalbim ferahlıyor,
hissediyorum O’nu...
Yollar O’na çıkıyor.
Yollara düşüyorum.
Bilmediğim ıssız yollara...
Kalbim atıyor küt küt,
dinliyor tüm alem.
Ve ben korkuyorum.
Senden korkmaktan korkuyorum.
Yaşamaktan korktuğum kadar muammasın içimde.
Sevmiyorum seni
neden ve niçin arıyorum her yerde.
Korkuyorum kendimden.
İstemiyorum yaşamak.
Uyanmak istiyorum artık korkulu kabuslardan.
Uyanmak ve bir daha uyumamak...
Ama ne çare her şey üzerime geliyor.
Tüm alem susmuş beni dinliyor.
Dertten ağlıyorum sabahlara kadar.
Hiç bitmiyor derdim.
Sensizliğe kızıyorum,
kendime kızıyorum düşünmediğim anlar seni.
ve senin için yaşıyorum.
Sırf seni korkularımla bırakmamak için.
Dertten ağlıyorum neden bilmiyorum.
Belki senin peşinde koşarken kaybettiğim korkularımı bekliyorum.
Hayat hep acı veriyor bana.
Acımandan korkuyorum.
Korkularımdan korkuyorum.
Ve hiç bitmiyor çile.
Ne gam henüz daha vakit var seni sevmeye...
Ama olmuyor yapamıyorum.
Kurtulamıyorum korkularımdan.
Yaşamak istemiyorum.
Al canımı Ya Rab!
Sen beni benden iyi bilirsin...
Koru beni korktuklarımdan Ya Rab!
Sen her şeyi bilirsin...
Yaşıyorum artık korkularım olmadan.
Korkularım kalmıyor artık.
YALNIZCA YAŞIYORUM...


Yusuf Çopur
















Nasıl Seveyim Seni
Kara gözlüm nasıl seveyim seni?
Çöldeki kum kadar olsa yeter mi?
Ay yüzlüm nasıl seveyim seni?
Bendeki dert kadar olsa yeter mi?


Yusuf Çopur



















Sal’a
Bir sal’a veriliyor.
Kim için bilmediğim bir sal’a.
Daha vakit çok erken.
Tüm alem uykuda,
sabahçı kahvelerinde bekleyen insanlar dinliyor.
Ve biliyorlar,
sıra onlara da gelecek...
Biri diyor yazık olmuş.
Diğeri seviniyor, bize kalmış Dünya.
Ama bilmiyor,
herkese gülüyor,
kimseye kalmıyor,
koca dünya...
Hey gidi koca dünya
kimler gelip, kimler göçüyor,
akıl almıyor.
Yalnızca anlık bir tepki veriyorlar,
samimi ve kısacık...
İşte ölüm diyor, rahmetli bu kadarcık.
Ve devam ediyor anlatmaya,
kendi ölümünü anlatmaya...
Bilmiyorum,
biliyor belki vaktinin azaldığını.
O anlatırken sermayesinden gittiğini zamanın.
Ve sabah mahmurluğu yüzlerde.
Yeni bir gün başlıyor.
Yine yeni koşuşturmalar.
Aslında bitmiyor hiç,
insanın olduğu yerde bu telaşlar.
Devam ediyor rahmetli.
Gittiği yere bereket götürüyor,
duasıyla yaşıyor belki tüm alem.
Yaşamak istiyorsanız
ölmeden öleceksiniz diyor,
ölümden korkmayı bile,
Getirmeyeceksiniz aklınıza...
yaşamak istiyorsanız
üzülmeyeceksiniz boş yere,
inanacaksınız Yaradana...


Yusuf Çopur















Sevmek Ölmekle Başlar
Sevmekle eğilir mi başlar?
Sevmek ölmekle başlar.
Hergün bir azap başlar,
Sevmek ölmekle başlar.

Hilal gibi yay kaşlar,
Sevmek ölmekle başlar.
Ya o simsiyah saçlar,
Sevmek ölmekle başlar.


Yusuf Çopur