Yılmaz Sertbaş

[Eski Üyeler]

Doyamadım Anne
Beni Dünyaya getirdiğin günden beri,
Gül yüzüne doyamadım Anne
Bana öğrettiğin ilk heceden sonra,
Diline doyamadım Anne

Türlü nimetler yedirip içirdin bana,
Sütüne doyamadım Anne
Kucağında sırtında dünyayı gezdirdin,
Gözlerine doyamadım Anne

Ateş odun yaktın ısıttın tenimi,
Sıcaklığına doyamadım Anne
Türküler şarkılar ezberledim,
Ninnilerine doyamadım Anne

Elim,Ayağım, Başım üşümedi,
Şefkatine doyamadım Anne
Büyütene kadar ne acılar çektin,
Gülüşüne doyamadım Anne

Kuş Tüyü yataklarda yatırıp büyüttün,
Göğsüne doyamadım Anne
Kimler sevip okşadılar yanağımı,
Öpücüklerine doyamadım Anne

Türlü hastalıklar geçirdim,
Hekimliğine doyamadım Anne
Biri, beşe bölüp yedirdin bize,
Adaletine doyamadım Anne

Hatırlarmısın ilk yürüdüğüm günü,
Gözyaşlarına doyamadım Anne
Askerden geldiğimde,senin oldu dünyalar,
Coşkuna doyamadım Anne

Allahın takdiri,doğduk öleceğiz
Ak saçlarına doyamadım Anne
Örttüler üstüne kara toprak,
Mezar taşını koyamadım Anne

(07.02.2007)


Yılmaz Sertbaş


















Gündüz Gece
Hayat uykuda bir rüya
Yaşadığını sanırsın güya
Hle bak,akan suya
Akıp gider,gündüz gece

Saymakla bitmez,günler
Çekip gider,aylar,yıllar
Kalan güzellik,tatlı diller
Akıp gider,gündüz gece

Elde baston,bel bükülür
Tek,tek dişler sökülür
Baş ağırırisaçlar dökülür
Akıp gider,gündüz gece

Bazen felek,bazen kader
Şerefe deriz,kadeh kadeh
Kimine kavun,kimine kelek
Akıp gider,gündüz gece

Ok olur söz yürekte
Ağrılar başlar,diz kemikte
Anılar anlatılır askerlikte
Akıp gider,gündüz gece

Dertliye hançer saplanmaz
Demire altın kaplanmaz
Saç ağarmış,yaş saklanmaz
Akıp gider,gündüz gece

Anne baba,temel çöker
Vadesi yeten,başı çeker
Gün gelir,Yılmaz'da göçer
Akıp gider,gündüz gece


Yılmaz Sertbaş














Güzel İstanbul
1971 yılından beridir,
Birgün değişmedi yüzün,
Dönüyorum işte köyüme,
İçimde kaldı hüzün,
Neyini seveyim İstanbul,

Daracık,cadde,sokaklarını mı,
Mezar gibi konutlarını mı,
Kazılmadık topraklarını mı,
Yürüyemediğim kaldırımlarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Kesilen elektrik,suyunu mu,
Su çıkmayan kuyunu mu,
Yoksa şans oyunlarını mı,
Başı boş koyunlarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Çöp dolu köşe başlarını mı,
Sökülmüş kaldırım taşlarını mı,
Gece uçan martı kuşlarını mı,
Mini etekli kızlarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Susmayan sarhoş naralarını mı,
Kocaman lağım farelerini mi,
Kuduz kedi köpeklerini mi,
Gürültülü açılan kepenklerini mi,
Neyini seveyim İstanbul,

Köprü altında yatanları mı,
Esrar,kadın satanları mı,
Lokmayı çiğnemeden yutanları mı,
Ceket,pantolon yakanları mı
Neyini seveyim İstanbul,

Kör düğüm trafiğini mi,
Plansız çizilmiş grafiğini mi,
Çıkmayan yolların tarifini mi,
Talan olmuş sahilini mi,
Neyini seveyim İstanbul,

Berduş,kapkaç,hırsızını mı,
Görünmeyen yıldızını mı,
Yerde sürüklenen kızlarını mı,
Kışın buzlanan yollarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Anten ekilmiş çatılarını mı,
Demirden yapılmış kapılarını mı,
Zehir tüten sobalarını mı,
Ulaşamadığım modalarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Yağmurdan tıkanan mazgallarını mı,
Balkonda yanan mangallarını mı,
İnşaat önlerindeki kumlarını mı,
Sahte yapılan lokumlarını mı,
Neyini seveyim İstanbul,

Şehir eşkıyası magandalarını mı,
İnsana benzemeyen adamlarını mı,
Kara gözlü bademlerini mi,
Daha birçok nedenlerini mi
Neyini seveyim İstanbul,

Köprü geçiş ücretlerini mi,
Tiyatro,sinema,biletlerini mi,
Kontrolsüz kesilen etlerini mi,
Başıboş gezen itlerini mi,
Neyini seveyim İstanbul,

Kusura bakma gördükleri mi,
Üstüne alınma bildikleri mi,
Vallahi abartısız yazdıkları mı,
Ne sen duy,ne de okuyan,
Neyini seveyim İstanbul,

Şair isen mekansız Yılmaz,
Okuyan sıkıldı az yaz,
Kış gitti geldi yaz,
Biraz tebessüm biraz niyaz,
Neyini seveyim İstanbul......


Yılmaz Sertbaş













Helal Et Anne
Allahın izniyle iki hücreden dünyaya getirdin
Dokuz ay gezdirip, kendi özünle besledin
Canımı kendi canında duya duya taşıdın
Tekmelerimi sevdin Ağırlığımı okşadın
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Izdırap ve acıların en büyüğü ile doğurdu
Sevinçlerin en yücesi ile kollarına aldın
Yaşamam için süt verdin,canıma can verdin
Geceler boyu başımdan ayrılmadan bekledin
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Teninle ısıttın,şefkatinle sardın tenimi
İlk gülüşü, İlk heceyi, İlk alkışı öğrettin
Şarkılar öğrettin; türküler söyledik
Hayatıma gerekli olan dersleri verdin
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Yıkayıp, giydirdin, saçımı taradın
Ayaklarım, başım, ellerim üşümedi
Benim yüzümden, azar işitip acılar çektin
Ağlayışlarımı, göğsüne basarak susturdun
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Dertlerimi, sırrımı, sevincimi paylaştın
Beynimdeki ilk sözler, senin ismin oldu
Kalbimdeki duygular, senin duygularındı
Dünyada ve Ahirette benim cennetimsin
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Sevgi, kardeşlik, dostluk, sabır öğrettin
Korkmadan, cesurca yaşamamı sağladın
Beni ilk öpen ve ilk döven sen oldun
Acılarımda sana koşup, teselli buldum
Sütünü ve hakkını Helal et anne

Merak edip, endişe duygularına kapıldın
Cömertliği, kıskançlığı, başarıyı öğrettin
Sevdiğini bile bile, kıskançlık yaşadım
Sen Annelerin en yücesi, ben şair Sertbaş’ım
Sütünü ve hakkını Helal et anne

(İstanbul 07.02.2007)


Yılmaz Sertbaş
















İstanbul
Saraylar,bahçeler şehri
Boğazlar kıyılar şehri
Evliyalar,camiler şehri,
Dünyalar güzeli,güzel İstanbul

Fatihin mirası kaldı
1453 ten bu günümüze
Surların çelik zırhlı
Şehirler güzeli,güzel İstanbul

Yapılar tarih kokuyor
Dünya gezip görüyor
Sırlar,gizemini koruyor
Ülkeler güzeli,güzel İstanbul

Aşıkların ilhamı oldun
Dertlilere deva buldun
Yılmaz der; köyüm oldun
Köyler güzeli,güzel İstanbul


Yılmaz Sertbaş

 

[Eski Üyeler]

İçeriği görmek için üye girişi yapınız.