- Katılım
- 27 Haz 2006
- Mesajlar
- 28,888
- Beğeni puanı
- 1
- Puanları
- 36
- Yaş
- 50
- Cinsiyet:
- erkek
- Nerden:
- ankara
Bu satırları yazmak o kadar zor ki benim için, asla anlatamam.. Aslında biliyor musun, yüzüm yok yazmaya veya adını dahi anmaya…
Sensiz geçen onca zamanın ardından, anca anlayabiliyorum senin yokluğunu… Biliyor musun artık gökyüzüne bakamaz oldum.. Her gece seni orda görmemenin korkusuyla, yeniden ve yeniden öldüm... Seni yerde aramaktan vazgeçeli uzun zaman olmuştu, artık gökte de arayamıyorum seni…
Sensizlik o kadar da zor ki benim için.. Senin adına yazılmamış her satır için ne kadar çaba sarf ettiğimi anlatamam... Biliyor musun başaramadım bunu, her kelimemde vardın aynı her damla gözyaşımda olduğun gibi... Biliyor musun kalemime engel olamadım, seni satır aralarından asla çıkaramadım…
Düşünsene bi yazmaya başlamamın nedeni senken, seni esirgediğim cümlelerimi.. Bütün o yazdıklarımı eskisi gibi kanımla yazamamıştım, gözyaşlarım asla temas etmemişti, o kadim sayfalara… Acı vericiydi, ruhuma, kalbime prangalar taktım.. Artık hissedemiyorum, artık sevemiyorum…
Düşünsene, her şeyimin temelinde sen varsın.. Sensiz hayatım, sonsuz bir hiçlikten ibaret ve ben onu dolduramıyorum... Biliyor musun, kendime sormaya başladım neden yaşıyorum diye.. Cevabını bilmiyorum. Belki senden saklıdır…
Nasıl yapabildim bunu? Nasıl seni bırakıp gidebildim? Şizofreni dedi bazıları, hayal dediler… Sağlığın için dediler.. Bende inandım onlara… Hiçbiri bilmiyordu, bu hayallerimin benim yaşamımda ki tek gerçekler olduğunu.. Belki şizofren bir aşktı benim yaşadığım...
Bilmiyorum ama seni bir hayalden, bir yanılsamadan ibaret kılmanın düşüncesi bile katlanamayacağım kadardı… Belki de buydu sebebi... Tek bir şeyi biliyorum, korkuyorum…
Hep bir can simidi olarak kullandım seni, düştüğümde hep sana sığındım ama sen hep beni kabul ettin... Bu sefer de yapabilir misin, işte bundan emin değilim... Gelmezsen anlarım seni... Seni kullanıyor olmanın düşüncesiydi beni kahreden…
Biliyor musun, senin için bir kitap yazacaktım ama yapamadım… Belki ilerde bir gün sana ulaşır ve belki beni anlayabilirsin diye ama yapamadım… Asla yeteri kadar güzel olamazdı, asla sana layık olmazdı…
Belki de haklıydılar, şizofren bi aşktı benim yaşadığım ama ilerde bu satırları okursan işte o zaman gerçekleşebilir... Benim yaşamam ya da yaşamamam neyi değiştirir ki! Kelimelerim var oldukça, satır aralarına sakladığım gözyaşlarım kurumadıkça, ne önemi var zamanın…
Daha fazla yazmaya yüzüm yok hala... Seni bilincimin tozlu derinliklerine attığım için özür de dileyemem... Geriye tek bir seçenek kaldı sanırım. Kanımla buzlularla çizdiğim gülü tamamlamak.. Belki bir gün görebilirsin diye
Sensiz geçen onca zamanın ardından, anca anlayabiliyorum senin yokluğunu… Biliyor musun artık gökyüzüne bakamaz oldum.. Her gece seni orda görmemenin korkusuyla, yeniden ve yeniden öldüm... Seni yerde aramaktan vazgeçeli uzun zaman olmuştu, artık gökte de arayamıyorum seni…
Sensizlik o kadar da zor ki benim için.. Senin adına yazılmamış her satır için ne kadar çaba sarf ettiğimi anlatamam... Biliyor musun başaramadım bunu, her kelimemde vardın aynı her damla gözyaşımda olduğun gibi... Biliyor musun kalemime engel olamadım, seni satır aralarından asla çıkaramadım…
Düşünsene bi yazmaya başlamamın nedeni senken, seni esirgediğim cümlelerimi.. Bütün o yazdıklarımı eskisi gibi kanımla yazamamıştım, gözyaşlarım asla temas etmemişti, o kadim sayfalara… Acı vericiydi, ruhuma, kalbime prangalar taktım.. Artık hissedemiyorum, artık sevemiyorum…
Düşünsene, her şeyimin temelinde sen varsın.. Sensiz hayatım, sonsuz bir hiçlikten ibaret ve ben onu dolduramıyorum... Biliyor musun, kendime sormaya başladım neden yaşıyorum diye.. Cevabını bilmiyorum. Belki senden saklıdır…
Nasıl yapabildim bunu? Nasıl seni bırakıp gidebildim? Şizofreni dedi bazıları, hayal dediler… Sağlığın için dediler.. Bende inandım onlara… Hiçbiri bilmiyordu, bu hayallerimin benim yaşamımda ki tek gerçekler olduğunu.. Belki şizofren bir aşktı benim yaşadığım...
Bilmiyorum ama seni bir hayalden, bir yanılsamadan ibaret kılmanın düşüncesi bile katlanamayacağım kadardı… Belki de buydu sebebi... Tek bir şeyi biliyorum, korkuyorum…
Hep bir can simidi olarak kullandım seni, düştüğümde hep sana sığındım ama sen hep beni kabul ettin... Bu sefer de yapabilir misin, işte bundan emin değilim... Gelmezsen anlarım seni... Seni kullanıyor olmanın düşüncesiydi beni kahreden…
Biliyor musun, senin için bir kitap yazacaktım ama yapamadım… Belki ilerde bir gün sana ulaşır ve belki beni anlayabilirsin diye ama yapamadım… Asla yeteri kadar güzel olamazdı, asla sana layık olmazdı…
Belki de haklıydılar, şizofren bi aşktı benim yaşadığım ama ilerde bu satırları okursan işte o zaman gerçekleşebilir... Benim yaşamam ya da yaşamamam neyi değiştirir ki! Kelimelerim var oldukça, satır aralarına sakladığım gözyaşlarım kurumadıkça, ne önemi var zamanın…
Daha fazla yazmaya yüzüm yok hala... Seni bilincimin tozlu derinliklerine attığım için özür de dileyemem... Geriye tek bir seçenek kaldı sanırım. Kanımla buzlularla çizdiğim gülü tamamlamak.. Belki bir gün görebilirsin diye