- Katılım
- 26 Ara 2008
- Mesajlar
- 3,666
- Beğeni puanı
- 1
- Puanları
- 0
- Cinsiyet:
- bayan
- Nerden:
- secilmemis
Nice aşklar yitirdim ben.
Kışkırtıcı bir bakışıyla çılgına döndüğüm,bir dudak büküşüyle ağulu acılar çektiğim,kahkahalarıyla şenlenip gözyaşlarıyla kederlendiğim,bir tanrıça katına çıkartıp tapındığım,kutsal mabetlerinin sunaklarına hayatımı bir adak gibi bırakmayı arzuladığım,ayaklarına kapandığım,göğüslerinde ağladığım,saçının bir teline halel gelmesin diye fütursuzca ölüme yürüyebileceğimi hissettiğim,bazen öldürmeyi şiddetle istediğim,onda yok olup onunla var olduğum,bana her defasında aşkı,acıyı,sevinci,hayatı ve ölümü yeniden öğreten kadınlar yitirdim ben.
Kızıl bir kor gibi örslerine bıraktığım ruhumu bazen sert darbelerle,bazen yumuşak dokunuşlarla şekillendiren,benden bir başka ben yaratan,onun her şeyi,babası,oğlu,kardeşi,kocası,sevgilisi olduğum,onu her şeyim yaptığım,varlığıyla herşeyin tadını,kokusunu,görüntüsünü değiştiren,sıradan birçok davranışı olağanüstü maceralara dönüştürüp olağanüstü maceraları olağanlaştıran kadınlar.
Yitirmenin ne olduğunu biliyorum.
Kendi hayatını hayatından çıkarmayı,kendi tanrıçanın mabedinden uzaklaşmayı,bir kadını öldürüp kendi cinayetinle ölmeyi biliyorum.
Niye öldürdüm onları?
Onlar beni niye öldürdüler?
Neden hayatlarımıza,içlerinde yaralı bir ölü taşıyan yabancılar olarak devam etmek zorunda kaldık?
Onları benden, beni onlardan alan neydi?
İki yabancıdan,hangisinin nerede bitip hangisinin nerede başladığı anlaşılamayan tek bir varlık yaratıp,tek bir varlığı parçalayıp ondan iki kederle yabancı çıkartan konkunç büyünün büyücüsü kimdi?
Tanrı bir anlığına yeryüzüne eğilip usulca üfleyerek hafızamızı silseydi ve biz yaşanmış herşeyi unutarak,iki yabancı gibi yeniden karşılassaydık ne olurdu?
Birbirimize aldırmadan geçermiydik?
Yaşadıklarımızı bir daha yaşamak için birbirimize bir daha yürürmüydük?...
Ahmet ALTAN
Kışkırtıcı bir bakışıyla çılgına döndüğüm,bir dudak büküşüyle ağulu acılar çektiğim,kahkahalarıyla şenlenip gözyaşlarıyla kederlendiğim,bir tanrıça katına çıkartıp tapındığım,kutsal mabetlerinin sunaklarına hayatımı bir adak gibi bırakmayı arzuladığım,ayaklarına kapandığım,göğüslerinde ağladığım,saçının bir teline halel gelmesin diye fütursuzca ölüme yürüyebileceğimi hissettiğim,bazen öldürmeyi şiddetle istediğim,onda yok olup onunla var olduğum,bana her defasında aşkı,acıyı,sevinci,hayatı ve ölümü yeniden öğreten kadınlar yitirdim ben.
Kızıl bir kor gibi örslerine bıraktığım ruhumu bazen sert darbelerle,bazen yumuşak dokunuşlarla şekillendiren,benden bir başka ben yaratan,onun her şeyi,babası,oğlu,kardeşi,kocası,sevgilisi olduğum,onu her şeyim yaptığım,varlığıyla herşeyin tadını,kokusunu,görüntüsünü değiştiren,sıradan birçok davranışı olağanüstü maceralara dönüştürüp olağanüstü maceraları olağanlaştıran kadınlar.
Yitirmenin ne olduğunu biliyorum.
Kendi hayatını hayatından çıkarmayı,kendi tanrıçanın mabedinden uzaklaşmayı,bir kadını öldürüp kendi cinayetinle ölmeyi biliyorum.
Niye öldürdüm onları?
Onlar beni niye öldürdüler?
Neden hayatlarımıza,içlerinde yaralı bir ölü taşıyan yabancılar olarak devam etmek zorunda kaldık?
Onları benden, beni onlardan alan neydi?
İki yabancıdan,hangisinin nerede bitip hangisinin nerede başladığı anlaşılamayan tek bir varlık yaratıp,tek bir varlığı parçalayıp ondan iki kederle yabancı çıkartan konkunç büyünün büyücüsü kimdi?
Tanrı bir anlığına yeryüzüne eğilip usulca üfleyerek hafızamızı silseydi ve biz yaşanmış herşeyi unutarak,iki yabancı gibi yeniden karşılassaydık ne olurdu?
Birbirimize aldırmadan geçermiydik?
Yaşadıklarımızı bir daha yaşamak için birbirimize bir daha yürürmüydük?...
Ahmet ALTAN