İnce Bir Çizgidir Aşk

[siηés†ézi]

İnce bir çizgidir aşk vuslatla yalnızlık arasında

I.

Aldırma ey sevgili,
Dağ dağa kavuşmaz ama insan insan kavuşur derler
Gün ola harman ola devran döne eteklerinden
Nice sevdalar birleştirir sonsuz görünen yollar
Bazen yalnızlıkta bile sevilir
Bazen devrilir insan vuslatla bile
Aldırma sevgili
Sonu hüsran görünen nice sevdalar var ki
Bittiğinde bilindi
Vuslatın kıymeti ve yalnızlığın dayanılmaz hafifliği

Gel etme bırakıp gitme sessizce sevdayı
Gül dikene muhtaç değildir diken kendini kıymetlendirir gül yanında.

II.

İnce bir çizgidir aşk
Ayrılığın aymaz suretinde kendini kaybeden
Ve yalnızlığın hükmüne boyun eğen
Zannedilse de
Aşk ne bir yudum su ne kana kana içilen mey’dir dudaklarda
Bir feryadı figandır suskun yüreklerin en derinlerinde
Kanayan yaradır
Ve onulmaz bir beklentidir
Yalnızlığın dar sokaklarında kırılan aynadır
Silüetlerin oynaştığı gölgelerin kaçıştığı kuytudur
Bitmez bir bekleyiştir vuslatın kapısında.

Gel etme terk etme düştüğüm yalnızlıklara
Gidişin kurtuluş değil mahkûmiyet olacak karanlıklara

III.

İnce bir çizgidir aşk
Vuslattan düşmemek için yalnızlığa
Tutun, öyle sağlamdır ki çizgi, attığın her adım bir sonrakini getirir
Ve daha sonraki için yer açılır yüreğinde
Durma…
Durduğunda uzaklaşır vuslat
Sonra yakalanmaz, geç kalınmış adımlarla

Bil ki gidişin gidiş değil
Suskun martılar yalnızlık taşır bulutlarına
Ve unutma…

--Her gerçek insan her hangi birine indirileceği darbeyi önce kendi suratında duymalıdır--*

Terk ettiği zaman.


Hüseyin AKOVALI