- Katılım
- 10 Nis 2005
- Mesajlar
- 1,488
- Beğeni puanı
- 0
- Puanları
- 36
- Cinsiyet:
- erkek
- Nerden:
- diger
3. defa o ani belki yasayamam...
gozlerimi acmistim o sabah. biraz sessiz gibiydi o saatler. ama bir iki tikirti vardi. sonra etrafima baktim. bir odaya koymuslardi ve yalnizdim. iste, derin nefes almama bir sebebti bu yalnizliktı. iyiki icimdeki yasadigim ve distan sakladigim o duyguyu, o aciyi, ben ve Allah tan baska kimse bilmiyordu. bilselerdi, sanirim yine degismezdi.
hastanede uyanipta etrafinda kimsenin olmadigini gorupte, hemsirenin gelipte sordugu sorularina cevablamadan, 'kimse gelmedimi?' soruyu sorabilme ihtiyacini ne buyuk bir aci vermisti. cevab vermemisti ama yuz ifadesinden hersey anlasiliyordu. neden gelmedilerdiki? yabanci olsam bile, ayni yerde yasamaktan ziyade, hergun gordukleri kisi bendim. senelerdir farkettigim, ve icimde gizlice yasattigim o duyguyu, yine o sordugum soru ile alevlenmisti. peki o beyaz guller? kim getirmisti onlari? birzamanlar dostlarim diye sarilabildigim kisilerden gelmis o guller. boyle bir gunde, sagolsunlar, diyebilmem kolaydi. ama artik sadece benim arkadaslarim diyebiliyorum onlara. ne guzel seymis unutulmamak. ne kotu seymis, ameliyat olacagimi bilipte, unutulmak.
hatam neydi acaba? ne yaptimki bu aciyi cekiyorum hala. her hata yapildiginda aci cektirip, pismanlik duygusuna varilmiyormuşki. belki hatam yoktur.nerden bileyim.ozaman nezamana kadar yasayacagim bu aciyi? nezaman diner bu sizi? nezaman icim huzurlu olacak? cevablayabilmek icin sabirli olup, zaman gectikce gorecegim elbette diyerek, yine kendimi, yine bu saatten sonra, avutuyorum. peki gidersem yine o yere... yine sansim olupta yasarsam eger, yine oyle bir odada gozumu acip yanimda kimse olmazsa,tek bir KANKAM bile olmazsa ozaman yinemi kahrolacagim? yinemi sessizlige kaybolacagim? o kadar diyorum bende kalb var diye. dayanirmi?
bilemiyorumki.. olsammı ki? olmasammi?
gozlerimi acmistim o sabah. biraz sessiz gibiydi o saatler. ama bir iki tikirti vardi. sonra etrafima baktim. bir odaya koymuslardi ve yalnizdim. iste, derin nefes almama bir sebebti bu yalnizliktı. iyiki icimdeki yasadigim ve distan sakladigim o duyguyu, o aciyi, ben ve Allah tan baska kimse bilmiyordu. bilselerdi, sanirim yine degismezdi.
hastanede uyanipta etrafinda kimsenin olmadigini gorupte, hemsirenin gelipte sordugu sorularina cevablamadan, 'kimse gelmedimi?' soruyu sorabilme ihtiyacini ne buyuk bir aci vermisti. cevab vermemisti ama yuz ifadesinden hersey anlasiliyordu. neden gelmedilerdiki? yabanci olsam bile, ayni yerde yasamaktan ziyade, hergun gordukleri kisi bendim. senelerdir farkettigim, ve icimde gizlice yasattigim o duyguyu, yine o sordugum soru ile alevlenmisti. peki o beyaz guller? kim getirmisti onlari? birzamanlar dostlarim diye sarilabildigim kisilerden gelmis o guller. boyle bir gunde, sagolsunlar, diyebilmem kolaydi. ama artik sadece benim arkadaslarim diyebiliyorum onlara. ne guzel seymis unutulmamak. ne kotu seymis, ameliyat olacagimi bilipte, unutulmak.
hatam neydi acaba? ne yaptimki bu aciyi cekiyorum hala. her hata yapildiginda aci cektirip, pismanlik duygusuna varilmiyormuşki. belki hatam yoktur.nerden bileyim.ozaman nezamana kadar yasayacagim bu aciyi? nezaman diner bu sizi? nezaman icim huzurlu olacak? cevablayabilmek icin sabirli olup, zaman gectikce gorecegim elbette diyerek, yine kendimi, yine bu saatten sonra, avutuyorum. peki gidersem yine o yere... yine sansim olupta yasarsam eger, yine oyle bir odada gozumu acip yanimda kimse olmazsa,tek bir KANKAM bile olmazsa ozaman yinemi kahrolacagim? yinemi sessizlige kaybolacagim? o kadar diyorum bende kalb var diye. dayanirmi?
bilemiyorumki.. olsammı ki? olmasammi?