Ben Aşkın Şairi Olamadım

[RuYa_GuZeLi]

Yok, ben aşkın şairi olamadım
Bunca aşinalık yaralanmalar
Bunca yük var ki omuzlarım da
Seni aramak; senden kaybolmak;
Seni senden istemek ne budalalık!
Her gün aynı isyan,
Aynı mevsimlerden
Kaybolmak. Aynı şarkıları
Nakaratsızca dinlemek
Yok, ben aşka şair olamadım.

Kırık dallar çiçek verir mi?
Solan güller gözyaşıyla dirilir mi?
Uslan be gönül, uslan yeter artık
Avuçlarımda küflü biraz toprak!
Döksünler gözlerime yaşlar yerine
Yok olmak; Aynı mevsimleri
Baharsızca yaşamak
Yok, ben aşkına şair olamadım.

Kaçıncı yalancı bahar, kaçıncı
Silmekten yoruldum bunca gözyaşımı
Gökyüzü artık mavi değil, pusludur
Rüyalar ne tatlı ne de anımsamalı
Ne de sevişmeli ay gecelerinde;
Tenhalarda gizli avuntularımız vardı
Gerçek olan acılı ayrılıklar
Ve imkansızlık söylemlerimiz kaldı
Yok, ben aşkın şairi olmadım
Ve olabilecek hiçbir umut da yok.

Bir geri dönüşümsüz yolmuydu
Bir kayamı engeldi yasak aşka?
Bize ikinci bahar olmaz mı sevda adına?
Öyleyse kalmaya razıyım
Bu çıkmazlarda…Ve deşilecek yaralarda.​