- Katılım
- 17 Eki 2006
- Mesajlar
- 5,210
- Beğeni puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Cinsiyet:
- bayan
- Nerden:
- secilmemis
Bu gece yokluğunun dökümünü yapıorum.Aylar önce sensizliğe yazdığım şiiri okudum, bi de dün gece yazdığımı...Hiç fark yok.Neden azalmıosun bende?Neden gidişin dün gibi?Neden sana yazdığım her yazı,hep aynı yerde tıkanıo?
Ben kimseyi yokluğunda bu kadar önemsemedim.Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim ve şuna emin ol; hiç kimse, yok’ken bu kadar sevilmedi.Benim karşıma “aşk” die bu sonucu çıkaran,yarım kalmışlıktan başka birşey değil,farkındayım.iyi weya kötü bitmeli her hikaye! Sen bitmedin.Bitmeyensin...
Ben yarım kalan ve adı konmayan hiçbirşeyi unutmam,unutamam.içimde sızısı kalır. Ya herşey yaşanacağı yere kadar yaşanıp sona ermeli yada ayrılık sözkonusu olduğunda bi daha kimsenin çıtı çıkmamalı!Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıpda bitseydin eğer hatrıma gelmezdin.Seni bu kadar yazılası yapan,yarım kalmışlığındır..
O gecenin sabahında,ayrılığın aklına nerden geldiğini biliorum.Anlamıştın benim soyuta tutkun olduğumu...O yüzden gittin.Sevilmek için,güzel hatırlanmak için,kayıplara karışmayı tercih ettin.Haklıydın belkide...
Olağan hiçbirşeyi sevemedim ben hayatım boyunca...Herkesin,heran yaşadığı hiçbirşeyi benimsemedim.Ben yaşadığım hiçbir aşkı hayatın akışına bırakmadım.Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın...eğer ortada aşk varsa,ne yapıp edip zamanı durdurmalı.Biz bunu başaramadık.Oysa zor değildi.Farklı bi dokunuş,ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bi söz yeterdi zamanı durdurmaya..Ben,aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi sevemedim.Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları,yokluğunda düşlemek..Belkide ondandır,yanındaylen yüreğinin gurbetine düştüğüm bir sevgiliyi, sılasında özlemek...
Yokluğun hiçde adil değil... beni yok ediyor, seni var ediyor sevdiğim.....
Evet seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirde ama ben varlığınla-yokluğunun tezatını çözemedim.seni yaşamak istemiyorum! öyle bi sen yarattımki sen yokken,yaşanıldığı an yitirir anlamını...sen yokken yarattığım sen,yasakladı sana dokunmamı..Sana düşman bi sen var içimde.seni senle savaştırıorum,olan bana oluo.
Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bi sevilir hale geldin.Varlığındaki seni,yokluğundaki sen kadar sevemezdim.“Keşke sen yanımda olsaydın,keşke bişeyler yapıpda seninle zamanı durdursaydık”die hayıflanmıyorum artık.Her ne kadar adı konmasada bi kopuşun,her ne kadar vazgeçmeyi beceremesekde,ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede..Yazık! son sözü zaman söyleyecek.Ben senden kalan ayrılığa bile yas tutamıorum adam gibi! Bunu engelleyen senin varlığın..ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle bi senle ayrılığı yaşasaydım,hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi beni..işte bu kadar güzeldir senin yokluğun..işte bu kadar ayrılğına üzülmemi engelliyor varlığın.....
VARLIĞININ CANI CEHENNEME,YOKLUĞUNU ALMA BARİ....
Ben kimseyi yokluğunda bu kadar önemsemedim.Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim ve şuna emin ol; hiç kimse, yok’ken bu kadar sevilmedi.Benim karşıma “aşk” die bu sonucu çıkaran,yarım kalmışlıktan başka birşey değil,farkındayım.iyi weya kötü bitmeli her hikaye! Sen bitmedin.Bitmeyensin...
Ben yarım kalan ve adı konmayan hiçbirşeyi unutmam,unutamam.içimde sızısı kalır. Ya herşey yaşanacağı yere kadar yaşanıp sona ermeli yada ayrılık sözkonusu olduğunda bi daha kimsenin çıtı çıkmamalı!Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıpda bitseydin eğer hatrıma gelmezdin.Seni bu kadar yazılası yapan,yarım kalmışlığındır..
O gecenin sabahında,ayrılığın aklına nerden geldiğini biliorum.Anlamıştın benim soyuta tutkun olduğumu...O yüzden gittin.Sevilmek için,güzel hatırlanmak için,kayıplara karışmayı tercih ettin.Haklıydın belkide...
Olağan hiçbirşeyi sevemedim ben hayatım boyunca...Herkesin,heran yaşadığı hiçbirşeyi benimsemedim.Ben yaşadığım hiçbir aşkı hayatın akışına bırakmadım.Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın...eğer ortada aşk varsa,ne yapıp edip zamanı durdurmalı.Biz bunu başaramadık.Oysa zor değildi.Farklı bi dokunuş,ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bi söz yeterdi zamanı durdurmaya..Ben,aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi sevemedim.Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları,yokluğunda düşlemek..Belkide ondandır,yanındaylen yüreğinin gurbetine düştüğüm bir sevgiliyi, sılasında özlemek...
Yokluğun hiçde adil değil... beni yok ediyor, seni var ediyor sevdiğim.....
Evet seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirde ama ben varlığınla-yokluğunun tezatını çözemedim.seni yaşamak istemiyorum! öyle bi sen yarattımki sen yokken,yaşanıldığı an yitirir anlamını...sen yokken yarattığım sen,yasakladı sana dokunmamı..Sana düşman bi sen var içimde.seni senle savaştırıorum,olan bana oluo.
Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bi sevilir hale geldin.Varlığındaki seni,yokluğundaki sen kadar sevemezdim.“Keşke sen yanımda olsaydın,keşke bişeyler yapıpda seninle zamanı durdursaydık”die hayıflanmıyorum artık.Her ne kadar adı konmasada bi kopuşun,her ne kadar vazgeçmeyi beceremesekde,ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede..Yazık! son sözü zaman söyleyecek.Ben senden kalan ayrılığa bile yas tutamıorum adam gibi! Bunu engelleyen senin varlığın..ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle bi senle ayrılığı yaşasaydım,hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi beni..işte bu kadar güzeldir senin yokluğun..işte bu kadar ayrılğına üzülmemi engelliyor varlığın.....
VARLIĞININ CANI CEHENNEME,YOKLUĞUNU ALMA BARİ....
