- Katılım
- 27 Eki 2006
- Mesajlar
- 1,472
- Beğeni puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Cinsiyet:
- erkek
- Nerden:
- secilmemis
Bugün Arife
M.Emin KAZCI
Bugün arife.
Sizde de öyle midir bilmem; bendeniz arife günlerinde, bayram günlerinden daha fazla bir sevinç, heyecan ve neşe duyarım.
Hatta bayram günleri çoğu kez sıkılır, mahzunlaşır ve yalnızlaşırım da sanki.
Bunun neden böyle olduğu üzerine çok düşünmüşümdür.
Galiba arife’de, hedefe iyice yaklaşmış olmanın heyecanı var. Özlemin, buluşmanın ve bekleyişin…
Bayram ise, zaten ulaşılmış bir hedeftir. İnsanoğlunun bekleyiş esnasında zihin ve hayal dünyasında ürettikleri ile bizatihi gerçekleşen ve yaşanan şey arasında her zaman fark vardır.
Gerçekleşen şey, her zaman hayal edilenin gerisinde kalır.
Zira duygular, özlemler ve hayaller dizginlenemez ve sınır tanımaz bir karaktere sahiptir, oysa gerçeğin ve gerçekleşenin sınırları bellidir. Teori her zaman pratiği aşar.
Dolayısıyla, günlerdir özlemle yolunu beklediğiniz bayram, bayram günleri geldiğinde yaşadığınız kadardır işte.
Tıpkı yıllarca görmek için hayal kurduğunuz kentin işte o gördüğünüz kent, nicedir görmek için yanıp tutuştuğunuz dost ve sevgilinin, ete kemiğe bürünmüş o aciz kişi olduğu gibi.
Belki tüm bunlar; aciz, eksik ve sınırları belli bir kul olan insanoğlunun, mutlak sonsuzluğun yegane maliki olan yüce yaratıcıya nisbetle kendi yetersizliğini kavraması, anlaması ve anlamlandırması için ruhuna üfürülen ilahi nefhadan birkaç katredir.
“Ondan gayri her şey boş, her şey eksik, ondan gayri her şeyde bir hayalkırıklığı, bir noksanlık, bir yalnızlık…” mesajını ünleyip duran katreler…
Bugün arife dostlar…
Birçok evde gece yarılarına kadar ışıklar yanacak bu gece.
Tatlı bir telaş, hummalı bir faaliyet gülümseyip duracak, evlerin duvarlarından sokaklara taşarak. Çocuklar için nasıl da uzayacak bu gece; bir an önce bayramlıkları giyip sokaklarda sevinç içinde bağrışıp çağrışmak adına.
Bazı yörelerimiz bunu bayram namazı sonrasında yapsalar da, birçok yöremizde arife günü ikindi vaktiyle birlikte mezarlıklar ziyaret edilecek bugün.
Bu da ne hoş bir geleneğimizdir değil mi? Ölüp gitmiş yakınlarımızı, sevdiklerimizi, dostlarımızı en sevinçli günümüzde hatırlamak…
Bir mezarlığın mistik havası içinde, beyinlerimizden gönüllerimize doğru kıvrılan “Keşke siz de aramızda olsanız ama…” şeklinde “hem yakıcı bir özlem hem de haddini bilen bir tevekkül barındıran, tarifi zor duygular”a garkolmak.
Bugün Arife günü.
Birçok mağazada adım atacak yer yok. Parası olanlar harıl harıl alışveriş ediyor.
İnsanlar poşet poşet sağıyorlar alışveriş merkezlerini.
Hele kimileri; arkasında, satın aldığı poşetleri taşıyan butik görevlisi yürürken nasıl da havalara girerek açıyor arabasının bagajını!
Siz de -en azından bir bölümünüz- ihtimal, bugünü alışverişe ayırdınız. Kendinize ayakkabı, gömlek, kravat, takım elbise, eşinize bluz, manto, eşarp aldınız. Belki takı da almışsınızdır, ekonomik durumunuz elveriyorsa. Çocuklarınıza pantolonlar, gömlekler, kazaklar, pabuçlar, şapkalar almışsınızdır.
Ayrıca şekerler, çikolatalar, tatlılar, pastalar da.
İyi ama aldığınız tüm bu şeyler sadece kendiniz ve aileniz için.
Peki mahallenizdeki gariban aile için de bir şeyler aldınız mı?
Özellikle poşetler ellerinde resmi geçit yapan mağrur komşularını, kapatılmış tül perdeler arkasında buruk, talihe sitemli ve bir o kadar da umarsız gözlerle izleyen yoksul ailelerin gelinlik çağına gelmiş kızları, okulda okuyan çocukları için?
Çocuklar, ah çocuklar! Onlara ne ekonomik nazariyeleri anlatabilirsiniz, ne derin felsefi, sosyolojik ve siyasi analizlerinizi. Özellikle arife günleri nasıl da bir beklenti içine girerler!
Hiçbir mazeret kabul etmeyen futbol fanatiklerinin “Vur, kır parçala, bu maçı kazan!” dediği gibi, çocuklar da böyle günlerde adeta, “Ne yaparsan yap ama bana yeni bir pabuç al” dayatması içindedirler.
Tabii hepsi değil. Bir de halden anlayan çocuklar vardır. Bunlar babalarının ekonomik sıkıntılarını fazlasıyla hissedip hicranlı Türk filmlerindeki Ömercik misali, “Ben ayakkabı istemiyorum. Geçen sene aldıkların ayağımı vurmuştu da bayram zehir olmuştu. Sen kendine al; bu bayram da senin ayağın kanasın babacığım!” türünden soylu yalanlar söylerler ki, bu erken olgunluk ve anlayış babaları daha da çok kahreder bazen.
Evet, şu mübarek arife gününde evlerine lapa lapa poşet yağdıranlara sesleniyorum:
Gariban evlerdeki arife günü duygusunun insanları ne menem kahırlı duygulara sevk edebildiğini hissedin lütfen ve fazladan bir iki poşet daha alın.
Hem bir iki poşet dediğin nedir ki? Ne bütçenize dokunur ne de kolunuzda ağırlık yapar.
Üstelik, nasılsa tezgahtar çocuklar bagajınıza kadar taşıyacaklardır poşetleri.
Böylece, hem kendiniz ve aileniz için aldığınız poşetleri taşırken çok fazla vicdan azabı duymayacaksınız, hem de yoksul komşularınız insanlığın henüz ölmediğini hissedebilecekler.
Yok eğer; “Amaan, düşündüğün şeye bak, elin yoksullarına bir iki poşet almadım diye niye vicdan azabı çekecekmişim ki” diyorsanız; size diyecek hiçbir sözüm olamaz.
Evet bugün arife dostlar..
Bugün mümkün olduğunca sevinmekte, neşelenmekte yarar var.
Çünkü yarın bayram!..
----------
sözünözü
Arife günü yalan söyleyenin bayram günü yüzü kızarır.
(Atasözü)
M.Emin KAZCI
Bugün arife.
Sizde de öyle midir bilmem; bendeniz arife günlerinde, bayram günlerinden daha fazla bir sevinç, heyecan ve neşe duyarım.
Hatta bayram günleri çoğu kez sıkılır, mahzunlaşır ve yalnızlaşırım da sanki.
Bunun neden böyle olduğu üzerine çok düşünmüşümdür.
Galiba arife’de, hedefe iyice yaklaşmış olmanın heyecanı var. Özlemin, buluşmanın ve bekleyişin…
Bayram ise, zaten ulaşılmış bir hedeftir. İnsanoğlunun bekleyiş esnasında zihin ve hayal dünyasında ürettikleri ile bizatihi gerçekleşen ve yaşanan şey arasında her zaman fark vardır.
Gerçekleşen şey, her zaman hayal edilenin gerisinde kalır.
Zira duygular, özlemler ve hayaller dizginlenemez ve sınır tanımaz bir karaktere sahiptir, oysa gerçeğin ve gerçekleşenin sınırları bellidir. Teori her zaman pratiği aşar.
Dolayısıyla, günlerdir özlemle yolunu beklediğiniz bayram, bayram günleri geldiğinde yaşadığınız kadardır işte.
Tıpkı yıllarca görmek için hayal kurduğunuz kentin işte o gördüğünüz kent, nicedir görmek için yanıp tutuştuğunuz dost ve sevgilinin, ete kemiğe bürünmüş o aciz kişi olduğu gibi.
Belki tüm bunlar; aciz, eksik ve sınırları belli bir kul olan insanoğlunun, mutlak sonsuzluğun yegane maliki olan yüce yaratıcıya nisbetle kendi yetersizliğini kavraması, anlaması ve anlamlandırması için ruhuna üfürülen ilahi nefhadan birkaç katredir.
“Ondan gayri her şey boş, her şey eksik, ondan gayri her şeyde bir hayalkırıklığı, bir noksanlık, bir yalnızlık…” mesajını ünleyip duran katreler…
Bugün arife dostlar…
Birçok evde gece yarılarına kadar ışıklar yanacak bu gece.
Tatlı bir telaş, hummalı bir faaliyet gülümseyip duracak, evlerin duvarlarından sokaklara taşarak. Çocuklar için nasıl da uzayacak bu gece; bir an önce bayramlıkları giyip sokaklarda sevinç içinde bağrışıp çağrışmak adına.
Bazı yörelerimiz bunu bayram namazı sonrasında yapsalar da, birçok yöremizde arife günü ikindi vaktiyle birlikte mezarlıklar ziyaret edilecek bugün.
Bu da ne hoş bir geleneğimizdir değil mi? Ölüp gitmiş yakınlarımızı, sevdiklerimizi, dostlarımızı en sevinçli günümüzde hatırlamak…
Bir mezarlığın mistik havası içinde, beyinlerimizden gönüllerimize doğru kıvrılan “Keşke siz de aramızda olsanız ama…” şeklinde “hem yakıcı bir özlem hem de haddini bilen bir tevekkül barındıran, tarifi zor duygular”a garkolmak.
Bugün Arife günü.
Birçok mağazada adım atacak yer yok. Parası olanlar harıl harıl alışveriş ediyor.
İnsanlar poşet poşet sağıyorlar alışveriş merkezlerini.
Hele kimileri; arkasında, satın aldığı poşetleri taşıyan butik görevlisi yürürken nasıl da havalara girerek açıyor arabasının bagajını!
Siz de -en azından bir bölümünüz- ihtimal, bugünü alışverişe ayırdınız. Kendinize ayakkabı, gömlek, kravat, takım elbise, eşinize bluz, manto, eşarp aldınız. Belki takı da almışsınızdır, ekonomik durumunuz elveriyorsa. Çocuklarınıza pantolonlar, gömlekler, kazaklar, pabuçlar, şapkalar almışsınızdır.
Ayrıca şekerler, çikolatalar, tatlılar, pastalar da.
İyi ama aldığınız tüm bu şeyler sadece kendiniz ve aileniz için.
Peki mahallenizdeki gariban aile için de bir şeyler aldınız mı?
Özellikle poşetler ellerinde resmi geçit yapan mağrur komşularını, kapatılmış tül perdeler arkasında buruk, talihe sitemli ve bir o kadar da umarsız gözlerle izleyen yoksul ailelerin gelinlik çağına gelmiş kızları, okulda okuyan çocukları için?
Çocuklar, ah çocuklar! Onlara ne ekonomik nazariyeleri anlatabilirsiniz, ne derin felsefi, sosyolojik ve siyasi analizlerinizi. Özellikle arife günleri nasıl da bir beklenti içine girerler!
Hiçbir mazeret kabul etmeyen futbol fanatiklerinin “Vur, kır parçala, bu maçı kazan!” dediği gibi, çocuklar da böyle günlerde adeta, “Ne yaparsan yap ama bana yeni bir pabuç al” dayatması içindedirler.
Tabii hepsi değil. Bir de halden anlayan çocuklar vardır. Bunlar babalarının ekonomik sıkıntılarını fazlasıyla hissedip hicranlı Türk filmlerindeki Ömercik misali, “Ben ayakkabı istemiyorum. Geçen sene aldıkların ayağımı vurmuştu da bayram zehir olmuştu. Sen kendine al; bu bayram da senin ayağın kanasın babacığım!” türünden soylu yalanlar söylerler ki, bu erken olgunluk ve anlayış babaları daha da çok kahreder bazen.
Evet, şu mübarek arife gününde evlerine lapa lapa poşet yağdıranlara sesleniyorum:
Gariban evlerdeki arife günü duygusunun insanları ne menem kahırlı duygulara sevk edebildiğini hissedin lütfen ve fazladan bir iki poşet daha alın.
Hem bir iki poşet dediğin nedir ki? Ne bütçenize dokunur ne de kolunuzda ağırlık yapar.
Üstelik, nasılsa tezgahtar çocuklar bagajınıza kadar taşıyacaklardır poşetleri.
Böylece, hem kendiniz ve aileniz için aldığınız poşetleri taşırken çok fazla vicdan azabı duymayacaksınız, hem de yoksul komşularınız insanlığın henüz ölmediğini hissedebilecekler.
Yok eğer; “Amaan, düşündüğün şeye bak, elin yoksullarına bir iki poşet almadım diye niye vicdan azabı çekecekmişim ki” diyorsanız; size diyecek hiçbir sözüm olamaz.
Evet bugün arife dostlar..
Bugün mümkün olduğunca sevinmekte, neşelenmekte yarar var.
Çünkü yarın bayram!..
----------
sözünözü
Arife günü yalan söyleyenin bayram günü yüzü kızarır.
(Atasözü)
![Re-[Solute]](/data/avatars/m/84/84666.jpg?1550396160){kind=avatar}