- Katılım
- 27 Haz 2006
- Mesajlar
- 28,888
- Beğeni puanı
- 1
- Puanları
- 38
- Cinsiyet:
- erkek
- Nerden:
- ankara
Ah, parmağımı da kestim. Bu sabah yine 8.30'da kalktım. Fakat, bu sefer yatakta yarım saat kadar durdum. Dün çok durmuştum. Yanımda sen de olunca yataktan çıkılmıyor. Sen de seviyormuşsun zaten. Hayal ya. Anlatayım.
Sen de varsın yanımda. Ya da ben senin yanındayım. O geniş yatağında. Ama sen uyuyorsun hâlâ. Öff, o tavandaki delik niye orada? Sonra dönüyorum yatağımda, yana. Sen varsın. Arkan dönük bana. Battaniyen omuzunun aşağısında. Kolumu omuzundan aşağıya atıyorum. Seni omuzundan öpüyorum. Ve sana sarılıyorum.
Şimdi Londra'dayım. Yok hayır, sen Bursa'dasın. Hava çok güzel. Sen de güzelsin. Yüzün hep güleç. Sana meşhur kestane şekeri ısmarlıyorum. Yok, vaz geçtim. Çikolatayı pek sevmezsin. İskender kebap yiyelim. Seni oraya götürüyorum. Yüzün hep güleç ve sen hep güzelsin. Ara sıra Ankara'ya da gidiyoruz ama, ben orayı sevmiyorum. Beni arkadaşarınla tanıştırmak istiyorsun. Oysa ben bunu istemiyorum. Vazgeçtim, gitmiyoruz Ankara'ya.
Kalksam mı açaba?.. Yok, biraz daha yatayım.
Şimdi Londra'dayım. Ankara sarmadı. Ama orada da aynı şey. Olsun. Buna biraz katlanıyorum. ''London'' biraz hüzünlü geliyor. Havadan olsa gerek. Ve sendeyim: evinde. Akşam olmuş bile. Sen bana birşeyler hazılıyorsun ve biz yiyoruz. Havadan sudan muhabbetler. Sen daha çok konuşuyorsun. Gittiğin yerleri anlatıyorsun. Ve hep güzelsin. Bu hep dikkatimde. Yatmadan önce bir duş alıyoruz. Sonrya yatıyoruz. Sen ve dayanılmaz kokun. Seni, âşık olmuş kadar sevdiğini söylüyorum ve sen kollarımdasın! Olur mu hiç öyle şey ya!
Şimdi sabah. Sen yanımdasın; kolumu atıyorum ama, boşa gidiyor. Yokmuşsun. Ben en iyisi kalkayım. En iyisi bu.
Sen de varsın yanımda. Ya da ben senin yanındayım. O geniş yatağında. Ama sen uyuyorsun hâlâ. Öff, o tavandaki delik niye orada? Sonra dönüyorum yatağımda, yana. Sen varsın. Arkan dönük bana. Battaniyen omuzunun aşağısında. Kolumu omuzundan aşağıya atıyorum. Seni omuzundan öpüyorum. Ve sana sarılıyorum.
Şimdi Londra'dayım. Yok hayır, sen Bursa'dasın. Hava çok güzel. Sen de güzelsin. Yüzün hep güleç. Sana meşhur kestane şekeri ısmarlıyorum. Yok, vaz geçtim. Çikolatayı pek sevmezsin. İskender kebap yiyelim. Seni oraya götürüyorum. Yüzün hep güleç ve sen hep güzelsin. Ara sıra Ankara'ya da gidiyoruz ama, ben orayı sevmiyorum. Beni arkadaşarınla tanıştırmak istiyorsun. Oysa ben bunu istemiyorum. Vazgeçtim, gitmiyoruz Ankara'ya.
Kalksam mı açaba?.. Yok, biraz daha yatayım.
Şimdi Londra'dayım. Ankara sarmadı. Ama orada da aynı şey. Olsun. Buna biraz katlanıyorum. ''London'' biraz hüzünlü geliyor. Havadan olsa gerek. Ve sendeyim: evinde. Akşam olmuş bile. Sen bana birşeyler hazılıyorsun ve biz yiyoruz. Havadan sudan muhabbetler. Sen daha çok konuşuyorsun. Gittiğin yerleri anlatıyorsun. Ve hep güzelsin. Bu hep dikkatimde. Yatmadan önce bir duş alıyoruz. Sonrya yatıyoruz. Sen ve dayanılmaz kokun. Seni, âşık olmuş kadar sevdiğini söylüyorum ve sen kollarımdasın! Olur mu hiç öyle şey ya!
Şimdi sabah. Sen yanımdasın; kolumu atıyorum ama, boşa gidiyor. Yokmuşsun. Ben en iyisi kalkayım. En iyisi bu.
