Yusuf Dağ

[Eski Üyeler]

Beyaz Hicran
Sesssizlikte bir çığlık yırtıyor kulakları
Ben seni arıyorum sen beyaz bir laleyi
Koca bir bahar geçti küstürdük zambakları
Şimdi terkediyorum senden başka herşeyi

Zamanı geri çevir kaybolsun gölgelerim
Herşey seni göstersin sen benim herşeyim ol
Açıpta kollarımı bulutlara düşeyim
Yanağımdan süzülen damlalarca yağmur ol

Mavi bir hüzün bekler sana meftun gözlerim
Ruhumun girdabında isyanlar sonlanıyor
Örümcek ağlarına tutunan özlemlerim
Saçının bir telinden toprağa dökülüyor

Uzatıyorum elimi kızıl gün batımına
Gündüzden kalan renkler sana akıyor sanki
Kapatsam gözlerimi gelir misin rüyama
Kurumuş gül yaprağı göz kapağımdaki

Kapansın artık perde burada bitsin herşey
Bütün oyuncaklarım bir mezara gömülsün
Yüzünü görmüşlüğüm burdan aldığım tek şey
Açılsın artık perde beyaz hicran görünsün...


Yusuf Dağ


















Gölgeler
Karanlık beni saran bir yorgan
ağlayan gözlerim kapandı şimdi
ruhumda ızdırap yaşarım her an
gölgeden beynime bir yumruk indi


Yusuf Dağ



















Kaldı
kayboldu sonbaharda kelebeğin özlemi
çiçekleri okşayan tatlı bir rüzgar kaldı
sıralandı bulutlar renkler siyaha döndü
arar oldu böcekler güneşe hasret kaldı

gariptir kelimeler sukutta karar kıldı
sıyrıldı renk geceden sabaha hasret kaldı
sonsuza bir vasıta bir durak soruluyor
zamana kahreden dert mekana ölüm kaldı

mazlumun gözlerinde perdelenir mutluluk
tatlı bir tebessüme ağlatan yıllar kaldı
her sokağın başında çığlık atar yalnızlık
gariplerin yurdundan öfkeye isyan kaldı

yetmiyor kelimeler yetim kaldı şairler
susmayan aşıklara sessiz hıçkırık kaldı
karardı gözlerimiz sona uzanır eller
vuslatın kucağına bitmeyen hicran kaldı


Yusuf Dağ






















Ölmeye Geldim
bahar mevsiminde bir karanfilim
rüzgara kattığın kokuna geldim
yıldızların öyesinde aradım seni
sonsuz bir geceden ufkuna geldim

kapattı gözünü bütün bedenler
solmadı elimde beyaz hayaller
umudun adresini varmı bilenler
güvercin olup konmaya geldim

bir hicret misali yaşıyor ruhum
mekkede uğruna ölmeye geldim
örümcek mağara yılan beklerken
bastığın toprak olmaya geldim

sensiz bir gecede ağlarken yıldız
gökyüzüne seni sormaya geldim
şafakta güneş karardı birden
kainata dolan nuruna geldim

bir mum ışığı kaldı gözümde
karanlığa kafa tutmaya geldim
uçsuz bucaksız hayal şehrinde
sonsuzluk yolunda ölmeye geldim


Yusuf Dağ




















Sonsuzluk Özlemi
bu garip sevdanın susuzluğunda
yalnızlık özlemi hasret bekliyor
çiçeklerin açtığı bir yaz mevsimi
üşüyen baharda cemre bekliyor

ferhatın yüreği geçerken dağdan
şirinin gözleri vuslat bekliyor
mecnuna sorsalar nedir bu halin
önce ve sonra leyla bekliyor

dönüpte arkama baksam geriye
çıldırtan yalnızlık hüzün bekliyor
bir sevda arasam kendi kendime
sessizce yaklaşan hicran bekliyor

bir ezgi bir şiir yazsam yeniden
sonrasında gözyaşı hüzün bekliyor
dalsam gökyüzüne uçsam derinden
O garip diyarda durak bekliyor


soğuktan titrese cılız ellerim
gözlerim dumanlı, vuslat bekliyor
uyansam uykudan doğrulsam birden
azrail kapıda yoldaş bekliyor


Yusuf Dağ

















Tükenir Elbet
Yıkanır elbet bu şehir benden
Seni özlediğim günler tükenir
Dökülür avucumdan bir bir yıldızlar
Siyah gecelerde rüya tükenir

Hasret kokuyor bütün sokaklar
Sana uzanırım yollar tükenir
Esir olur vicdanım bu yalnızlığa
Hicranı yaşayan aşklar tükenir

İklimler boyunca rüzgarın eser
Kokunu vermeyen mevsim tükenir
Baharın tezgahında dokunur sevdan
Canana değmeyen canlar tükenir

Yağmurlar anlatır hep seni bana
Islanan zamanda hüzün tükenir
Yalnızlık,şu zalim sinsi yalnızlık
Zaman olur gün gelir oda tükenir


Yusuf Dağ