- Katılım
- 8 Mar 2006
- Mesajlar
- 21,643
- Beğeni puanı
- 11
- Puanları
- 38
- Yaş
- 43
- Cinsiyet:
- bayan
- Nerden:
- istanbul
Elinden önce yüreğini tutmamla başladı herşey... Her sevgi de el ele başlayacak değildi ya... Yüreklerimiz kenetlenmişti bu sefer de... Ellerimizin birleşeceği günleri bekliyorduk... İçime doğduğun gün, hayatım yeniden anlamlanmıştı... Yüreğimi buldum yüreğinde... Sesinden en güzel şarkıları dinlemek, "Seni Seviyorum" cümlesini senden duymakla eşdeğerdi benim için...
Hayatta herşey biz insanlar için... Kenetlenmiş yüreğini söküp almaya çalışıyorsun şimdi yüreğimden... Ve uçurumlara itiyorsun adının kazılı olduğu bir yüreği... Destanlaşmış bir sevgiyi... Ben yüreğimdeki uçurumların kıyısında, savaşıyorum ayakta kalabilmek için... Ve uzatmasan da, senden kalan dalları tutuyorum, düşmemek için yalnızlık kanyonuna... Eskiden gölgesine sığındığım, yüreğimin ateşini kuvvetlendiren en etkili yelleri estiren, "Sen" ve "Sevgin" dediğim ağacı arıyor şimdi ellerim... Dallarını tutmak için uzanıyorum yeniden... Uçurumun kıyısında bir sevgiyi yaşatıyorum, gel de gör, en güzel sevgiler ne zorluklarla başa çıkabiliyormuş...
Hangi dalını tuttuysam ağacımızın, kesildi ya da koparıldı hoyratça... Bense çabaladım tırnaklarımla tutunmak için, yüreklerimizle yaktığımız sevdamıza... Çağırıyor boşluktan bir ses beni... "Gel, yalnızlık senin ilacın" diyor bütün sevdiklerim... Kulaklarım duyuyor belki ama, yüreğimle gene direniyorum... Çünkü, .... neyse... "Çünkü" İle başlamak yakışmaz güzel sevgilerin sebeplerine... "Çünkü" sü, "ama" sı, ve "keşke" si olmamalı, yaşanmalı özgürce herşey...
"Bitti" dediğin yerde dön ve arkana bak... Yarım bırakmayı, başladığın işleri, oyunları başkalarının tamamlamalarını sevmezdin hani sen? Hadi gel de güzel oyunumuzu güzel bir sona, güzel bir sonsuzluğa bağlayalım... Gel, uzat bana son kalan dalını... Ben tutunup çıkarsam, emin ol sularım kurutulan sevgi ağacımızı... Uçurumun kenarında bekliyor yüreğim yüreğini... Ellerim uzanmış, bir dal istiyor senden sevgili...
Hayatta herşey biz insanlar için... Kenetlenmiş yüreğini söküp almaya çalışıyorsun şimdi yüreğimden... Ve uçurumlara itiyorsun adının kazılı olduğu bir yüreği... Destanlaşmış bir sevgiyi... Ben yüreğimdeki uçurumların kıyısında, savaşıyorum ayakta kalabilmek için... Ve uzatmasan da, senden kalan dalları tutuyorum, düşmemek için yalnızlık kanyonuna... Eskiden gölgesine sığındığım, yüreğimin ateşini kuvvetlendiren en etkili yelleri estiren, "Sen" ve "Sevgin" dediğim ağacı arıyor şimdi ellerim... Dallarını tutmak için uzanıyorum yeniden... Uçurumun kıyısında bir sevgiyi yaşatıyorum, gel de gör, en güzel sevgiler ne zorluklarla başa çıkabiliyormuş...
Hangi dalını tuttuysam ağacımızın, kesildi ya da koparıldı hoyratça... Bense çabaladım tırnaklarımla tutunmak için, yüreklerimizle yaktığımız sevdamıza... Çağırıyor boşluktan bir ses beni... "Gel, yalnızlık senin ilacın" diyor bütün sevdiklerim... Kulaklarım duyuyor belki ama, yüreğimle gene direniyorum... Çünkü, .... neyse... "Çünkü" İle başlamak yakışmaz güzel sevgilerin sebeplerine... "Çünkü" sü, "ama" sı, ve "keşke" si olmamalı, yaşanmalı özgürce herşey...
"Bitti" dediğin yerde dön ve arkana bak... Yarım bırakmayı, başladığın işleri, oyunları başkalarının tamamlamalarını sevmezdin hani sen? Hadi gel de güzel oyunumuzu güzel bir sona, güzel bir sonsuzluğa bağlayalım... Gel, uzat bana son kalan dalını... Ben tutunup çıkarsam, emin ol sularım kurutulan sevgi ağacımızı... Uçurumun kenarında bekliyor yüreğim yüreğini... Ellerim uzanmış, bir dal istiyor senden sevgili...
