- Katılım
- 19 Mar 2006
- Mesajlar
- 2,541
- Beğeni puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Cinsiyet:
- erkek
- Nerden:
- istanbul
artık bunu saklamanın bir anlamı yok
seneee 2003 üniversiteye yeni başlamışım,istanbula yeni gelmişim yağız bir delikanlıyım
telefon almaya karar verdim eminönünde tahtakaleye gittim,orda çantacı telefoncular var
fiyatlar piyasanın çok altında.olayları bilmediğimiz için hemen iştahım kabardı.çantacının birinde sonyericcson t200 telefona göz koydum.-nekadar diye sordum adam 140 dedi -en son kaça olur dedim 135 dedi.bende 60 a verirmisin dedim tamam dedi(salak kafam kıllansana).adamlar 2 ortak çalışıyo yanyana
orda telefon çalışmadı,hiç açılmadı yani.adam dedi şarzı sıfır boş ondan açılmıyo,merak etme mal sağlam şarz et çalışır.tamam dedim öylece aldım gittim(salaklığımın tescillendiği an)
sonra telefon hiçbişekilde açılmayınca korkmaya başladım,tamirciye götürdüm,adam açtı baktı içinde ölmüş bi entegre.geçmiş olsun dedi,pis pis sırıttı.
öyle bir sinirlenmiştim ki dünyam karardı.zaten parasızız.satan adamın yanına geldim telefonu gösterdim.sende kimsin tanımıyorum seni dedi,saldırmaya kalkıştılar,esnaflar kurtardı.ben iyice fıttırmıştım
ben o günden sonra hergün tahtakaleye gitmeye başladım,kafamda binbir türlü planlar yapmaya başladım.diğer ortağı beni tanımıyordu ve tanıyan kişinin olmadığı bir anı gözlemeye başladım.
öyle bir anı yakaladım,planımı yaptım ve harekete geçtim.adamın çantasında aynı telefondan bitane daha vardı.heyecanlanmaya başladım.açtım baktım o sağlam.
bendeki hurdayı kazağın kolunun iç tarafına yerleştirdim.her ihtimale karşı kafama da bere giymiştim diğerleri tanır belki diye.çantadaki telefonu aldım,adam diğer müşteriyle ilgilenirken el çabukluğuyla kazağın koluna soktuğum hurdayla değiştirdim.kalbim yerinden fırlayacaktı.tamam alıyorum sen bunu ayır para alıp gelicem diye oradan bi kaçışım var görmeyin.eve geldiğimde kendi kendime zafer çığlıkları attım.
büyük şehirde ilk yıl kerizliğini yaşayan olmuştur mutlaka.
bi de topkapı da yankesici hadisem var, o da gelecek bölümde...
seneee 2003 üniversiteye yeni başlamışım,istanbula yeni gelmişim yağız bir delikanlıyım
telefon almaya karar verdim eminönünde tahtakaleye gittim,orda çantacı telefoncular var
fiyatlar piyasanın çok altında.olayları bilmediğimiz için hemen iştahım kabardı.çantacının birinde sonyericcson t200 telefona göz koydum.-nekadar diye sordum adam 140 dedi -en son kaça olur dedim 135 dedi.bende 60 a verirmisin dedim tamam dedi(salak kafam kıllansana).adamlar 2 ortak çalışıyo yanyana
orda telefon çalışmadı,hiç açılmadı yani.adam dedi şarzı sıfır boş ondan açılmıyo,merak etme mal sağlam şarz et çalışır.tamam dedim öylece aldım gittim(salaklığımın tescillendiği an)
sonra telefon hiçbişekilde açılmayınca korkmaya başladım,tamirciye götürdüm,adam açtı baktı içinde ölmüş bi entegre.geçmiş olsun dedi,pis pis sırıttı.
öyle bir sinirlenmiştim ki dünyam karardı.zaten parasızız.satan adamın yanına geldim telefonu gösterdim.sende kimsin tanımıyorum seni dedi,saldırmaya kalkıştılar,esnaflar kurtardı.ben iyice fıttırmıştım
VEE İNTİKAM ZAMANI
ben o günden sonra hergün tahtakaleye gitmeye başladım,kafamda binbir türlü planlar yapmaya başladım.diğer ortağı beni tanımıyordu ve tanıyan kişinin olmadığı bir anı gözlemeye başladım.
öyle bir anı yakaladım,planımı yaptım ve harekete geçtim.adamın çantasında aynı telefondan bitane daha vardı.heyecanlanmaya başladım.açtım baktım o sağlam.
bendeki hurdayı kazağın kolunun iç tarafına yerleştirdim.her ihtimale karşı kafama da bere giymiştim diğerleri tanır belki diye.çantadaki telefonu aldım,adam diğer müşteriyle ilgilenirken el çabukluğuyla kazağın koluna soktuğum hurdayla değiştirdim.kalbim yerinden fırlayacaktı.tamam alıyorum sen bunu ayır para alıp gelicem diye oradan bi kaçışım var görmeyin.eve geldiğimde kendi kendime zafer çığlıkları attım.
büyük şehirde ilk yıl kerizliğini yaşayan olmuştur mutlaka.
bi de topkapı da yankesici hadisem var, o da gelecek bölümde...
![Re-[Solute]](/data/avatars/m/84/84666.jpg?1550396160){kind=avatar}
