'Ümit etmek işkenceyi uzatır' mı acaba¿?

[aяwєи]

'Ümit etmek işkenceyi uzatır' demiş F. Nietzsche

Çoğunuzun bildiği gibi kendisi Nihilizm (Hiççilik) akımının kurucusu olan ünlü bir filozof.

Bu insanın içi zaten karamsarlıktan kapkara olmuş Ona bişey diyemem

Ancak tarihte altına imzamı atacağım sözleri de var.

Kendisinin bu sözü az önce bir e-kitapta karşıma çıktı ve düşünmeye başladım.

İlk etapta 'umut fukaranın ekmeğidir' felsefesini benimsemiş olan kişiliğime, bu sözün çok çok ters düştüğü söylenebilir ki bu da doğrudur

Ancak sözü derinlemesine irdeleyip, madalyonu da ters çevirdiğimde ne demek istediğini çok çok iyi anladım.

Hayalkırıklıkları bir insanın hayatı boyunca yaşayabileceği en berbat hisler olsa gerek..

Öyleki bunlar, hafızamızın oluşmaya başladığı 3 yaşımızdan itibaren biliçaltımıza yerleşir.

Ümit edelim elbette, ümitsiz insan yaşayamaz; ama olması çok zor olan yada olmama ihtimali %99 olan (bilimde bile %1 yanılma payı olduğunu gözardı etmeyerek %99da kaldım ) bir olgunun umudunu içimizde taşımak, yaşadığımız 3 günlük dünyada bize acı mı yoksa mutluluk mu verir?

- Evet acı verir çünkü hayatımız onun olacağı günü bekleyerek geçer. Sonuçta olmama ihtimalinin çok yüksek olduğunu bildiğimiz için bizi şaşırmaması gerekir ancak umut ettiğimiz için büyük bir hayal kırıklığı yaşarız.

- Hayır acı vermez çünkü aslolan onun olması için çaba sarfetmekdir. Sonuçta gene olmassa kaderdir der ve hayırlısının bu olduğunu düşünüp deli gönlümüze teselli veririz.

Bu 2 görüşten hangisine katıldığınızı merak ediyorum.

Bunlar salt kendi görüşlerim olduğu için nötr de kalabilirsiniz; ki bu bakımdan daha da önemlisi Nietzsche'nin sözüne dair düşünceleriniz..?

Biraz felsefe yaptım ancak konuyu felsefik boyutundan çıkarıp, daha çok muhabbet havası yaratmak için de pek çok cümlemle oynamak durumunda kaldım

Sözü de baya uzatmışım bu arada Neyse; benimki sadece bir paylaşım değil, aynı zamanda görüş alışverişiydi.. Okuyanda sağolsun okumayanda =) + yorum yazan ve yazmayanda ​

 

[CiLeKTiNa]

Ben ;
" Hayır acı vermez çünkü aslolan onun olması için çaba sarfetmekdir. Sonuçta gene olmassa kaderdir der ve hayırlısının bu olduğunu düşünüp deli gönlümüze teselli veririz."
Kaderden öteye giden bişey yoktur diye düşünüyorum...
Dünyada yaşamayı biz seçmediğimize göre karşımıza çıkıp elde edeceklerimizi de biz seçmiyoruz gibi geliyor bana...
her ne kadar kendi kararlarımızmış gibi görünsede asıl olan biz değiliz ...

 

[éxm]

Hayallerde de gerçekçi olmamız gerekiyor amenna fakat ümitsizlik ümidin uç noktalarından daha tehlikeli bir durum. Sonuçlarını Nietzsche'nin hayatını inceleyerek görebilirsiniz.

 

[Gülşah*]

Olabilmesi mümkün şeyler için ümit etmek geleceğe tutunabilmektir.
fakat hiç olmayacak bişey için ümit eder durursan, boşu boşuna bekler kendini paralarsın diye düşünüyorum ablacım.

 

[*Freyja]

şimdi ben okudum ama pek fazla bsy anladığım söylenemez uah:

ama yine de bu görüş biraz daha mantıklı geldi :

- Evet acı verir çünkü hayatımız onun olacağı günü bekleyerek geçer. Sonuçta olmama ihtimalinin çok yüksek olduğunu bildiğimiz için bizi şaşırmaması gerekir ancak umut ettiğimiz için büyük bir hayal kırıklığı yaşarız.

karamsarlık olarak nitelendirebiliriz ama gerçek bu ) [bence]

 

[arhavili]

Büyük beklentilerin acıları büyük olur. Bunula birlikte gerçekleşmeyeceği bilinse dahi bir ülkünün gerçekleşmesi için çalışmanın insana verdiği haz tarif edilemez. Yani düşününce umut insanın doğasında var. Umutlanayım ya da umutlanmayayım diye bir kontrol mekanizması yok maalesef. Parasempatik sinir sistemi gibi kontrol edemediğimiz ama bizim ruhumuzda cereyan eden hissedişler bunlar.

Herhalükarda ümid etmek, bir ideal oluşturmak ve onun gerçekleşmesi uğruna kendini harcamak bu tür eylemler bizi hayvanlardan farklılaştıran şeyler. İnsan yapan şeyler. Ümit etmek gerek. :smile: