Nur Celal

[Türking]

sabaha gidiyoruz, bir gün daha bitti;
güneş doğacak gene yarın, ayıklayacak geceden kiri.
Nereye ilerliyoruz; güneşte karın,
var mıdır kristalize kristalleri yarının



bak sana kalbimi verdim;
senin güzelliğine seni nasıl serebilirim
ama bir şey vermek zorundayım,
ellerimden sonra



böyle çekilip gidilir mi,
küçük çitkuşunun geride kalan gölge oyunları gibi.
İnadına geceler doğrulur gündüze.
isteyen nedir ya da istenen
veya da isteyen kimdir ve nedir istenen,
paylaşım artık çok ağır
çünkü elmanın iki yarısı bile değildi.



düş ertesi
sığıntılarımız olmaz,
patik gücü hezeyanlarımız denilmez,
ışık veren güneşe karanlık paha biçilmez.
kuşlar uçuyor,
daha kaç gün yiyip içeceğiz...



gönlünün bukleleri karadeliğin tekillik merkez gamzeleri,
döne döne ulaşan karanfiller ihraç
sonra bir kez daha dönüyor miraç
ve sıyrılıyor muyuz topaz kalıphanelerden
düşüp dikildiğimizde yeryüzünde...



halka halka duraklar;
nefesler içine çeker...
bi başucu kitabı,
baktık gene dolduracak gayretler
güneşten odamıza yayılan gün ışıkları cıvıldayışları.



bir kafa girip çıkacak
lavabo çukuruna gene, çapak hani nerde;
mutfakta buzdolabı fecrin müjdeciliğinde
körpe gözyaşında