İlk önceleri klasik polisiye dizisi diye benim de önyargıyla baktığım olmuştu. Ama izledikçe yanıldığımı anladım. Bir kere dizinin bir yerlere ya da üst mercilere yaranmak gibi bir derdi yok. Belki de Emrah Serbes´in romanı yazarken böyle bir derdi olmadığı içindir. Dizi de romandan çok ufak farklılıklarla bizlere sunulmuş. Karakterleri bizden birileri[Görsel erişilemez] o her gün yolda gördüğümüz karşılaştığımız tipler. Diziyi izlerken en zevkli hale getiren şey bu zaten. Zorlama karakter yok denecek kadar az. Keşke hiç olmasaydı diyeceğim ama o da nazarlığı olsun artık. Şu survivor Hakan misal o güzelim kadronun içinde sırıtan bir tip olmuş. Ama dizide zaten Behzat ve ekibinden -aç parantez- Harun[Görsel erişilemez] Akbaba ve Hayalet -kapa parantez- dışlanan bir cinayet büro elemanı olduğu için sanki kötü oyunculuğuyla oyuncu kadrosundan da dışlanmış gibi bir izlenim yaratıyor. Veya ben öyle kabul etmek istiyorum. Neyse geliştirir belki kendini pek üstünde durmayalım.
Harun var tabi bir de. Dizide en gerçekçi karakterlerden biri. Biraz patavatsız ama zeki. Zekası kendi işi ile ilgili olarak gelişmiş tabi ki. Belki de bu yüzden Behzat´ın bir numaralı adamı olmuş genç yaşına rağmen. Sırıtmamış hatta cuk oturmuş. Kendisi Eda´ya deli gibi aşık bu arada ama Eda Harun zibidisine yüz veriyor. Her izlediğimde diyorum "kızım şu çocuğa da baksana bir tamam biraz kaba olabilir hatta odun da olabilir ama adam gibi adam" diye. Fakat dinletemiyorum 13 bölümdür. Neyse bu azimle o çocuk o kızı kapar çok da güzel olur.
Hayalet´e gelecek olursak adam cidden hayalet. Nerede adam var nerede pislik var eliyle koymuş gibi sezdirmeden buluyor. Polis falan ama gecekondusunu yıkmaya gelen zabıtalara karşı halkın arasına karışıp ilk taşı atan o oluyor. Başka dizilerdeki gibi en lüks apartmanın en lüks dairesinde oturan polisler yok yani burada. Siz onu istiyorsanız Arka sokaklar tam dişinize göre. Hani şu her bölümde çatışmaya girilen dizi. İstanbul´un göbeğinde çatapat gibi tabanca patlatılıyor. 20 senedir İstanbul´dayım bu kadar çatışmayı kaçırma gibi bir şansım yoktu eğer gerçekten polisler böyle olsaydı. Neyse Behzat amirimize dönelim biz. Bu arada İstanbul demişken dizi Ankara´da geçiyor. Bu bile izlemek için bir sebep aslında. Çünkü Ankara insanı dizide her şeyiyle yansıtılmış. Tabi oyuncularda ona göre oynuyorlar. "Geldi mi la? gitti mi la? naptın la? bebe" gibi şeyleri bolca duyabilirsiniz.
Akbaba: adamın içi dışı cinayet olmuş. Hayatı cinayet olmuş. Ailesi eşi akrabası yok. Cinayet büro evi arkadaşları da ailesi. O yüzden işine deli gibi sadık sabah akşam telsiz dinliyor. Göstermiyorlar ama bence o herif gece telsizle uyuyor aga. Aga mı? aga ne la? demeyin sakın. Akbaba´nın konuşma stili bu. Genelde sevdiklerine böyle sesleniyor. Özellikle Behzat amire.
Behzat[Görsel erişilemez] nam-ı değer Behzat Ç. tam bir deli. Kızının intihar etmesiyle iyice psikopata bağlıyor abimiz. Neyse oralara girersek çıkamayız. Allahtan girdiği tımarhaneden görev icabı çıkartıyolar da bunu izleyebiliyoruz biz de. Yoksa prison break tarzı bir kaçış hikayesine falan dönüşebilirdi dizi. Neyse... Bir de lise aşkı var amirimizin[Görsel erişilemez] Bahar yenge. 10. bölümde büyük yamuk yaptı Behzat amire. Atılır mıydı o tokat be yapılır mıydı öyle bir adama. Zaten feleğin sillesini yemiş herif bir de üstüne sen. Yapımcılar da ne kadar sinirlendiğimizi anlamış olacaklar ki 2 bölümdür ortada yok Bahar. Bir süre gözüm görmesin zaten kendisini. Aşk meşk işlerine daldık madem savcı hanımdan da bahsetmezsek ayıp olur. Kendisi Behzat´a yanık. Ama Behzat ona o gözle bakmıyor tabi ki de. Tokadı yese de Bahar´ı seviyor bir kere. İlerleyen bölümlerde savcıya yönelir mi onu bilemiyoruz şuan. Bu Behzat´ın bir de abisi var. Adını unuttum şimdi hani şu son bölümde kaçırılan. Tipik abi tiplemesi. Kardeşi için en iyisini düşündüğünü sanan. Fakat seviyor kardeşini yine de düşündüğü için saçmalıyor ara sıra. Son bölümde gördük ki Behzat amir de onu seviyor hem de uğrunda ölecek kadar.
Uzun lafın kısası çok geç olmamışken siz de başlayın şimdiden Behzat amiri izlemeye. Pazar geceleri pazartesi sendromunu unutturan cinsten bir dizi. Eğer star tv bu diziyi harcarsa bir daha izlemeyerek protesto edecek kadar da sevdiğimiz bir dizi bu.
İşte bu da böyle bir inceleme olmuştur. Bakalım ilerleyen zamanlar daha da detaylara gireriz belki. Son olarak "sırıtma la" diyerek noktalıyorum yazımı.
