Andre Du Bouched

[Beyazdut]

Buzul

I
Rüzgar
büyük yüz
donmuş
kıpırdanan
taş
ya da doruk
rüzgar.

II
Kapı, beyaz hava.

III
Yanmayı sürdürdüğüm sıkı toprak üzerinde, hava
öldüresiye sıkarken bizi, tanımıyoruz artık
duvarı. Birdenbire kaplıyorum sende önceki şu
boşluğu.

IV
İkinci dönemeçte, kör eden dalgası bir
buzulun, birkaç tutam hava.

V
Besleniyorum bir taşlar ateşiyle
vazgeçiyorum
bir el var
uzanmış
havada
ona bakıyorsun
onu benden edinmiş gibi
her yerde çizgilerimiz
parıldıyorlar.


Düzleştirme

Çiyin anısını koruyorum bulunmadığım bu
yol üzerinde
yeniden bağlayan
rüzgarın umutsuzluğunda.
Bu gök, esintisinin
sonunun açığa vurduğu toz halindeki yerde.

Alanda,
uyumuşken bile, bulduğum
önümde, dün soluk aldım.
Yer tarafından karşılanmış, görebildiğim
yolun alanı gibi.
uzun süre kalıyorum günün ortasında.


Esintiden Uzakta

Çarpmış olarak, tanımadan, havaya, biliyorum,
şimdi, güne doğru inmeyi.
Bir ses gibi, tam da dudaklarında,
parıltıyı kurutacak.
Kıskaçları bu alanın,
bizim için kayıp,
ama buraya dek.
Ağzımıza varmayan bu araziye ulaşıyorum,
çiye sarılan araziye.
Üzerinde yürüdüğüm yer değiştirmiyor,
alan büyüyor.