Ali Uzuner

[serzenis]

AĞLaMa DuVaRıM oLDuN ANNe

Ağlamakla başladığım hayatımın ilk perdesiydin sen anne
Hep anlatırsın bana
Ah gözlerini dünyaya ilk açışın yok mu diye
Dokuz ay tanıştıktan sonra ancak görebilmişiz birbirimizi
Dokuz ay sürmüş ilk tanışmamız seninle anne
Doğarken ağlayışım içimde biriken hasretindenmiş şimdilerde anlıyorum
Artık büyüdük sanıyorum
Artık eskisi gibi çocuk değilim galiba
Bir bebek kadar şirin değilim belki de
Artık beni kucağına alıp sevemiyorsun bile
Geceleri anne diye uyanırdım kabuslarımdan
Korkularımdan kaçıp sana sığınırdım hep
Gök gürültülerinde sıcak koynunda bulurdum küçücük bedenimi
Beni hep sen korurdun anne
Artık büyüdüm diyordum
Kendi kendimi koruyabilirim diyordum
Ama anladım ki her yol sana çıkıyor şimdilerde fark ediyorum
Her üzüntüde her mutlulukta önce anne kelimesi çıkıyor ağzımdan
Sana koşuyorum yine sana sığınıyorum
Seninle gülüp seninle ağlıyorum
Önceleri çocuktum
Çocukluk aşklarım vardı küçücük yüreğimde
Anlatamazdım sana
Neden bilmiyorum,
Belki de aşk konusunda yabancı hissediyordum seni kendime
Şimdi her biten aşkımda ağlama duvarımsın anne
Ne kadar büyüsem de dertlerim de büyüyor
Sonunda yine sana koşuyorum
Bir sarılışım sana sanki dertlerimi unutmuşçasına
Aydınlanıyor karanlık dünyam en sonunda
Senden ayrı geçmiyor şimdi günler
Dertler acılar birikti şimdilerde
Sen de yoksun yanımda bir sarılsam da şöyle doyasıya
Bütün acılarım dinse şu kocaman yüreğimde
Özledim seni be anne
Nerdesin, ne haldesin
Biliyorum beni duyuyorsun, anlıyorsun
Annelik duygusu dedikleri şey herhalde
Beni anladığını biliyorum
Seni seviyorum anne
Özledim seni anne
Ben de seni anlıyorum kendim gibi
Bu da çocukluk duygusu olsa gerek anne

Ali Uzuner