- Katılım
- 20 Kas 2005
- Mesajlar
- 73,735
- Beğeni puanı
- 0
- Puanları
- 36
Aşkın Perisi
I.
Onüçüncü yüzyılda bir ışık dalgalandı,
Şehrin sokaklarını sardı sevgi ateşi.
Yıldızların teninde doğdu altın bir gönül,
Bahaeddin Veled'in oğlu nur topu gibi,
Horasan'da mutluluk yaprağı dökerken Eylül.
Belh’i, kilden bir şehir Zerdüştlük yatağı
Duvar diplerinde biriken kum yığınları,
Buda heykeli ile Nava Vihara tapınağı.
Kıyımlar, sürgünler, savaşlar, baskınlar,
Toprak rengi evlerde Moğol kargaşası.
Bilginler Sultanı son vaazını verdi,
Gönül sarayı yıkık, acı acı gözleri,
Yola koyuldu canlar, kervan böyle dizildi.
Ardından tadacaktı ölüm şerbetini, Belhi...
II.
Düşe kalka kentleri, çölleri geçti kervan
Gönül postası heybe; sevgi, barış, hoşgörü,
Şibirgan-Maymana-Murgap-Merv-Serahs-Tus-Nişabur;
Sırasıyla geçildi ipek yolları bir bir
Bağdat, Kufe, Mekke, Şam,
Semâları kandillerle süslü Anadolu...
Alimlerle, şeyhlerle, mistizim içinde yaşam
Geçilen yerde kalpler nurlara garkoldu.
Asırlara sevgi incisi dizdi aşkın perisi,
Yedi ülkeyi aştı, ulaştı Karaman’a
Böyle tutuştu ufuk, Konya'ya doğdu güneş.
Gencecik Gevher Hatun erişti ilk nuruna,
Ay ışığı tadında, taze, ince ve körpe;
Kimya hatun gizemiyle haremde ikinci eş.
III.
Zikrederken Aşkların Sultanı birgün,
Çıkageldi Tebrizli Şems dergahına…
Bir nur parçası çalkantısında göğün,
Canının çekirdeğine yıldırım olup girdi.
Şems'in teninde mutlak kemâlin nurunu,
Gördükçe pişiyordu, eriyordu yüreği,
Çile abidesinin yok etti gururunu.
İki ruh çatalpınar içiçe fışkırıyordu.
Karışırken saçları alevden saçlarına,
Ulvi geceler boyu gönüller diz kırıyordu;
Birbirinde eriyip giderken nefesleri.
Gün geldi kıskançlıktan sarsılıp ığrandı Konya,
Olanca hıncıyla baskı, tehdit, zorlama,
Zamanın ızdırabına Şems'e yol görünmüştü...
Çiçeklerin en güzeli bir melek kanatlandı;
Bir hançer gibi çekildi, geride yaralı ruh kaldı...
Fırtınalar dinerken sönen rüzgardı, eksilen nur.
Gül ağacı vurdukça kudümlere durmadan;
Bendirin ritimleri, neyin ince yanık sesi,
Dönüyor, dönüyor olgun insan semâda,
Mevlaya doğru uçup yükselen yüce ruhu;
Ulvi aşka kanat çırpıp perdeyi aşıyordu,
Deryaların dibinde engin aşk yaşıyordu.
IV.
Sevgi ile barışı, dostluğu, inceliği,
İşledi bıkmaksızın kalplerin baş sefiri,
Güzellikler taşıdı, gönül postacısı gibi,
Güzel ahlak, üstün hâl, sırrın aydınlatıcısı;
Toprakta buğdaydı başı, denizlerde inciydi.
Ciltler dolusu Divan-ı Kebir ile Mesnevisi,
Asırlarca insanlığın gönlünde birinciydi...
Çözüldü dergahında nice donuk gönüller,
Her tılsımda saklıydı kardeşlik hoşgörüsü.
Yandıkça önce kendi karanlığını aydınlattı,
Yüreğin boşluğunu mısralara damıttı.
Hudutsuz, derin, doyumsuz felsefesi,
Yaşamak, bir kez bile gönül kırmamaktı.
Yoktu kırgınlıkların yurdu, gönül sayfasında,
'Gel' diyordu, kim olursan ol, yeter ki 'gel',
'Ümitsiz olma', 'gel' tövbeni bozmuş olsan bile',
Hoşgörü görünsün dünyanın aynasında!
V.
Ömrünün vuslata kilitlenen özeti:
“Hamdım, piştim, yandım.” sözlerinde gizliydi.
Derdini, aşkını, heyecanını gazellere,
Rubailere, mesneviye nakşetti.
Bir mum gibi eridi söndü nur ışıkları,
Yakamoz gibi sıyrıldı bedeninden ruhu.
İnsan ateşe de tapsa, yahut koskoca puta,
Tövbelerin altında ezilmiş bile olsa,
Daima ihtiyacı var, şöyle candan bir dosta.
Solgun, titrek, ağırca geçen son günleri,
Volkanlardan patlayıp kabaran alevleri
Soğuyor, siliniyor yüzünden sesler, gölge ve izler
Son vedada yığıldı şeyh Sadreddin Konevî,
Mevleviler kor ateş, döner ruh pervanesi.
Ney ile kudümlerin sesi, bendirin ritmi,
Dönen, durmadan dönen aşk içinde mevlevi.
Koyu yeşil renklerde cennete benzer evi,
Dört bir köşesinde dilden dile dünyanın,
Hoşgörü ile sevgi, Divan-ı Kebir, Mesnevi.
Mevlana sevgi ateşiydi onüçüncü asırda,
Ulaştı sırdan sıra, yetişti çağımıza...
Birleşmiş Milletlerin şu küresel demeci;
Kalpte incidir sevgi, barış ve hoşgörü.
Yok olsun merhametle barbarlaşma süreci...
Ali Akça
I.
Onüçüncü yüzyılda bir ışık dalgalandı,
Şehrin sokaklarını sardı sevgi ateşi.
Yıldızların teninde doğdu altın bir gönül,
Bahaeddin Veled'in oğlu nur topu gibi,
Horasan'da mutluluk yaprağı dökerken Eylül.
Belh’i, kilden bir şehir Zerdüştlük yatağı
Duvar diplerinde biriken kum yığınları,
Buda heykeli ile Nava Vihara tapınağı.
Kıyımlar, sürgünler, savaşlar, baskınlar,
Toprak rengi evlerde Moğol kargaşası.
Bilginler Sultanı son vaazını verdi,
Gönül sarayı yıkık, acı acı gözleri,
Yola koyuldu canlar, kervan böyle dizildi.
Ardından tadacaktı ölüm şerbetini, Belhi...
II.
Düşe kalka kentleri, çölleri geçti kervan
Gönül postası heybe; sevgi, barış, hoşgörü,
Şibirgan-Maymana-Murgap-Merv-Serahs-Tus-Nişabur;
Sırasıyla geçildi ipek yolları bir bir
Bağdat, Kufe, Mekke, Şam,
Semâları kandillerle süslü Anadolu...
Alimlerle, şeyhlerle, mistizim içinde yaşam
Geçilen yerde kalpler nurlara garkoldu.
Asırlara sevgi incisi dizdi aşkın perisi,
Yedi ülkeyi aştı, ulaştı Karaman’a
Böyle tutuştu ufuk, Konya'ya doğdu güneş.
Gencecik Gevher Hatun erişti ilk nuruna,
Ay ışığı tadında, taze, ince ve körpe;
Kimya hatun gizemiyle haremde ikinci eş.
III.
Zikrederken Aşkların Sultanı birgün,
Çıkageldi Tebrizli Şems dergahına…
Bir nur parçası çalkantısında göğün,
Canının çekirdeğine yıldırım olup girdi.
Şems'in teninde mutlak kemâlin nurunu,
Gördükçe pişiyordu, eriyordu yüreği,
Çile abidesinin yok etti gururunu.
İki ruh çatalpınar içiçe fışkırıyordu.
Karışırken saçları alevden saçlarına,
Ulvi geceler boyu gönüller diz kırıyordu;
Birbirinde eriyip giderken nefesleri.
Gün geldi kıskançlıktan sarsılıp ığrandı Konya,
Olanca hıncıyla baskı, tehdit, zorlama,
Zamanın ızdırabına Şems'e yol görünmüştü...
Çiçeklerin en güzeli bir melek kanatlandı;
Bir hançer gibi çekildi, geride yaralı ruh kaldı...
Fırtınalar dinerken sönen rüzgardı, eksilen nur.
Gül ağacı vurdukça kudümlere durmadan;
Bendirin ritimleri, neyin ince yanık sesi,
Dönüyor, dönüyor olgun insan semâda,
Mevlaya doğru uçup yükselen yüce ruhu;
Ulvi aşka kanat çırpıp perdeyi aşıyordu,
Deryaların dibinde engin aşk yaşıyordu.
IV.
Sevgi ile barışı, dostluğu, inceliği,
İşledi bıkmaksızın kalplerin baş sefiri,
Güzellikler taşıdı, gönül postacısı gibi,
Güzel ahlak, üstün hâl, sırrın aydınlatıcısı;
Toprakta buğdaydı başı, denizlerde inciydi.
Ciltler dolusu Divan-ı Kebir ile Mesnevisi,
Asırlarca insanlığın gönlünde birinciydi...
Çözüldü dergahında nice donuk gönüller,
Her tılsımda saklıydı kardeşlik hoşgörüsü.
Yandıkça önce kendi karanlığını aydınlattı,
Yüreğin boşluğunu mısralara damıttı.
Hudutsuz, derin, doyumsuz felsefesi,
Yaşamak, bir kez bile gönül kırmamaktı.
Yoktu kırgınlıkların yurdu, gönül sayfasında,
'Gel' diyordu, kim olursan ol, yeter ki 'gel',
'Ümitsiz olma', 'gel' tövbeni bozmuş olsan bile',
Hoşgörü görünsün dünyanın aynasında!
V.
Ömrünün vuslata kilitlenen özeti:
“Hamdım, piştim, yandım.” sözlerinde gizliydi.
Derdini, aşkını, heyecanını gazellere,
Rubailere, mesneviye nakşetti.
Bir mum gibi eridi söndü nur ışıkları,
Yakamoz gibi sıyrıldı bedeninden ruhu.
İnsan ateşe de tapsa, yahut koskoca puta,
Tövbelerin altında ezilmiş bile olsa,
Daima ihtiyacı var, şöyle candan bir dosta.
Solgun, titrek, ağırca geçen son günleri,
Volkanlardan patlayıp kabaran alevleri
Soğuyor, siliniyor yüzünden sesler, gölge ve izler
Son vedada yığıldı şeyh Sadreddin Konevî,
Mevleviler kor ateş, döner ruh pervanesi.
Ney ile kudümlerin sesi, bendirin ritmi,
Dönen, durmadan dönen aşk içinde mevlevi.
Koyu yeşil renklerde cennete benzer evi,
Dört bir köşesinde dilden dile dünyanın,
Hoşgörü ile sevgi, Divan-ı Kebir, Mesnevi.
Mevlana sevgi ateşiydi onüçüncü asırda,
Ulaştı sırdan sıra, yetişti çağımıza...
Birleşmiş Milletlerin şu küresel demeci;
Kalpte incidir sevgi, barış ve hoşgörü.
Yok olsun merhametle barbarlaşma süreci...
Ali Akça